Μπορεις Να Το Πεις κι Ετσι

γυρισα στη σουιτα μου και κλειστηκα μεσα για καμποσες μερες.

γιατι μερικες συζητησεις προσπαθουμε να τις αποφευγουμε ή να τις καθυστερουμε?
αν και δεν γνωριζομαστε νομιζω οτι σε ειδα να ζεις με μια αψογη ηθικη χωρις τη βοηθεια των κοινων συμβολων.
δε θελω να σε προσβαλλω,πραγματικα δε θελω.

και ποια ειναι αυτη η γνωση που βρισκεται εξω απ το απλοικο εμπειρικο πλαισιο?
υποτιθεται πως πρεπει να εμπιστευεσαι τα ενστικτα σου,γιατι υποτιθεται πως δουλευουν προς οφελός σου.
εγω παντα ηθελα αλλαγες επωδυνες-μπορεις να τις δεις να συνδεονται αναποσπαστα μεταξυ τους.

ο πινακας ζωγραφικης δεν ξερει ποιος τον ζωγραφισε.
η ιστορια δεν ξερει ποιος τη λεει.
η ποιηση δεν εχει ιδεα ποιοι ή τί ειναι οι ποιητες.
ο,τι φερετε θα παρετε.

κατα ποσο δινεις στον αλλο δικιο ή αδικο ειναι περα για περα θεμα συνηθειας.
και το ενα και το αλλο εχουν νοημα.

χρειαζομαστε επειγοντως να ριψοκινδυνευσουμε τα παντα για κατι που θα μεινει ακαταληπτο ακομα κι αν το επιτυχουμε.
και παρακολουθω τη μουμια σα γερακι.
σε εχουν περικυκλωσει...

χαμενη προελευση και αντεστραμμενες αξιες

καταλαβες τί εγινε τωρα?
σ ενα τρελαδικο στην σταυρουπολη υπαρχουν 7 εγκλειστοι που πιστευουν ακραδαντα οτι ειναι ο ιησους χριστος.φυσικα εχουν και οι 7 δικιο.
η ολοκληρη αληθεια ειναι οτι μολις εμαθαν οτι ο καθενας εχει θεικη φυση φτανει να ξερει οτι εχει θεικη φυση,μπερδευτηκαν
-σκονταφτοντας στην αυτογνωσια-
και αρχισαν να φερονται αλλοκοτα και οδηγηθηκαν εκει οπου ειναι ακομα.

σ ενα γυαλινο πυργο στο λεκανοπεδιο μερικοι σπουδαγμενοι συμβουλατορες πολιτικων πιστευουν οτι μπορουν να μελετησουν καθε κοινωνικο φαινομενο σαν φυσικη διεργασια.να τα ερμηνευσουν με φυσικους νομους και να τα προβλεψουν με μαθηματικες εξισωσεις μοντελοποιωντάς τα με απολυτη ακριβεια.με οπλο την την παρατηρηση και τη συγκεντρωση στοιχειων πετυχαινεται η προβλεψη και ο ελεγχος.η μετατροπη σε δογμα καθε συμπεριφορας.

επειδη ομως υπαρχουν πολλοι τροποι να μετατρεψεις τους ανθρωπους σε θυματα και ο πιο υπουλος ειναι να τους πεισεις οτι ειναι.
επειδη αν η τιμωρια ή νομος υπηρχε παντα τοτε πώς ξερεις τί συμβαινει οταν δεν υπαρχει.
επειδη δεν υπαρχει χρονος για μοδες,αλλοκοτα δογματα και ψευδοπροφητες.
επειδη οποιος εχει οδηγησει ειτε αυτοκινητο,ειτε μηχανη γνωριζει τη γοητεια της στραβοτιμονιας και της μετωπικης.
επειδη μερικες φορες πρεπει να φυσηξεις ντο για να βγει σολ.

οι πρωτοι νομοι της κοινοβουλιομηχανικης ειναι:
α.εχει χαθει κατι αλλα δεν θυμομαστε τί.
β.οφειλουμε να βεβαιωθουμε οτι δεν το βρηκε κανεις.
γ.ελπιζουμε να μην ειναι σημαντικο.

μ1 καλαμακι κομμενο

χτες ξαναβρηκες το κεφι σου
μην το ξαναχασεις ποτε.
κατεβηκες στο μοναδικο μαγαζι και βρηκες εκεινον τον πιτσιρικα που σου στριβε τσιγαρα διπλα απ το δωματιο των γονιων του.
ψυχη αλλη δεν υπηρχε.εκατσες μαζι του.
αφου σου εξιστορησε οσα εχει ζησει τα τελευταια 10 χρονια,
τις φορες που δεν επιασε το στοιχημα για ενα κωλοματς,
τις δουλειες που τον διωξανε επειδη αργουσε,
τα νταλαβερια στα γυφτικα,
την παοκαρα που δεν τραβαει,
μαντεψε που δουλευει η Κ.,
που τον καλεσανε παλι για το φανταρικο και πως να τους ξεφυγει,
χρωσταει και 2 χαρτια στον Μ.
κουβεντα δεν εβγαλες και τί να πεις.
σκεφτοσουν οτι περασε η ωρα και δε θα ξυπνας το πρωι.μην αργησεις δε λεεει.
με 3 ωρες υπνο βεββαια σαν ζομπι θα εισαι σιγουρα.
και σου ρθε στο μυαλο εκεινος ο ιδρωμενος γκριζομαλλης:
"εξω φυγε ή καλοπαντρεψου,γιατι σαν και μενα θα καταντησεις να το θυμασαι"
και θυμαμαι τα λογια της...
θα ρθει το ξημερωμα με μια ψευδαισθηση αιωνιοτητας,και το τελος που δεν περιμεναμε.
ασυναισθητα σηκωνεσαι απο τη θεση σου και κατευθυνεσαι προς το μπαρ...

ξαφνικα μου ρθε μια ορεξη για νεσκουικ.

"το μικρο και το μεγαλο
μια φθινοπωρινη αυγη
πιαστηκαν απο το χερι
να γυρισουνε τη γη.
και με κλαμματα και γελια
πεσανε στον καναπε
και εμειναν εκει για παντα
δε σηκωθηκαν ποτε"

το θαρρος ειναι θαρρος οπου κι αν το βρεις.
αναμφιβολα η γενναιοτητα που οφειλεται σε μπουκαλι,
ή σε ενα κυρηγμα ή ενα βιβλιο ή μια παραξενη συναρμολογηση,
δεν εχει τη δυναμη και την αγνοτητα που ερχεται κατευθειαν απ την καρδια.
αλλα το θαρρος ειναι θαρρος οπου κι αν το βρεις.
καποτε χαρη σε μερικα μμπουκαλια
ενας γνωστος βρηκε το θαρρος να διωξει την ανεξηγητη δειλια του
και να την προσεγγισει.
το ψευτικο θαρρος ειναι καλυτερο απ το καθολου θαρρος.
και πριν τα χριστουγεννα γονατισε στο ενα ποδι μπροστα της και αποφασισαν να μεινουν μαζι.αντι να καθεται να κακομοιριαζει μονος του σ ενα αδειο δωματιο και εκεινη ποιος ξερει.
το θαρρος ειναι θαρρος οπου κι αν το βρεις.
αναμφιβολα υπαρχουν πολλα περισσοτερα απ αυτα που αντιπροσωπευουν η τηλεοραση,το εμπορικο κεντρο,η δουλεια σου,η οικογενεειά σου,ο συντροφος σου.μαλλον.
αναμφιβολα αλλες φορες με σοφια,αλλες με ανοησια,
ποτε καταστροφικα ποτε αναποτελεσματικα.
το θαρρος ειναι θαρρος οπου κι αν το βρεις.
η εκλογικη διαδικασια ειναι τρομοκρατια.
κι η βολτα στην πολη χακι μεγγενη.
ξεχειλισμενοι καδοι απο σταυρωμενα ψηφοδελτια,απλετη προστασια απο παραφουσκωμενους κινδυνους,οδοντιατροι πανω απ το ανοιγμενο σου στομα,παλικαραδες με κολλητα ασπρα μπλουζακια,γεροι με τιτλους,κοινωνικη αποδοκιμασια,πιεσεις φιλων,ανταποδοση συνολικα.
το θαρρος ειναι θαρρος οπου κι αν το βρεις.
να πανε να γαμηθουνε και τα μικρα και τα μεγαλα.
δεν θα ψηφισεις...

Ειμαστε Ολοι Συνδρομητες!

1.ο εγκεφαλος διεπεται απο αρχες τις οποιες και ο ιδιος αδυνατει να κατανοησει.
μερικες φορες ειναι τοσο δειλος που οχι μονο αγνοει τις αρχες λειτουργιας του,
αλλα και φυσικους νομους στους οποιους ειναι υποχρεωμενος να υπακουσει.

2.οι ιδιες δυναμεις που σπρωχνουν καποιον να δημιουργησει πραγματα ή ιδεες,
που διαφωτιζουν ή διασκεδαζουν,
συχνα καταβροχθιζουν ενα μερος της προσωπιοκοτητάς του,
ωστε να μην αφηνουν περιθωρια για αβροτητες.

3.η κοινη λογικη ειναι η μικρη και ασημαντη μπουκια που απομενει.
η δυναμή σου.

4.τα εσχατα ερωτηματα σκλαβοι των αορατων διασυνδεσεων.

5.αν ο χρονος εχει τελος,με βολευει η χρονοχρεωση?

one questoin . always the same

σε ονειρευτηκα χτες το βραδυ.
ησουν γυμνη και προσπαθουσες να μπεις σ εναν καθρεφτη.
πριν εξαφανιστεις μου φωναξες εσυ και εγω θα ξανασυναντηθουμε,
σε μια σικατη καφετερια...
για ποτε βρεθηκα εκει.
ειχε μελαμψους εργατες που αλληλοκουρευοντουσαν
στα υπαιθρια τραπεζακια,
(γεμιζοντας το πεζοδρομιο πιτυριδα)
και ασχημες κομμωτριες που αλλαζαν χωριστρες σαν πολυβολα
στην μπαρα,
(γεμιζοντας τον τοπο με τσιμπιδακια)
τί δουλεια ειχα εκει?
στη σικατη καφετερια εχει σημασια ποιος χαιρεταει πρωτος τον αλλο.
(γι αυτο δεν χαιρετηθηκαμε καν,αν και ειδα που με ειδες που σε ειδα)
στη σικατη καφετερια τα καζανακια δεν εχουν τσαμπουκαδες απο καυτρες τσιγαρων.
(σιγουρα θα χαμογελασες ανεβαζοντας τη φουστα σου)
οι σικατες καφετεριες τετοιες μερες γεμιζουν ασφυκτικα.
(για δες-αδυναμοι αντρες που νομιζουν οτι ειναι πανισχυροι,
βρωμιαρες γυναικες που νομιζουν οτι ειναι διασκεδαστικες)
μετα κοιταχτηκα και ειχα πανω στα ρουχα μου τα κρυφα σου σημαδια και ουλες.
τετοιες μερες,
ειτε κρυβει κανεις τις αποψεις του-ειτα κρυβεται πισω απ αυτες!

Γλυκια Προσευχη

αν ν ακους αντεχεις την αληθεια
που εσυ ειχες ειπωμενη,
απο πανουργους νοθεμενη
ωστε παγιδα για τους αμυαλους να γινει...
ή να θωρεις ολα αυτα που χεις τη ζωη σου αφιερωσει
τσακισμενα+παλι να αρχινας να τα στηλωνεις με εργαλεια φαγωμενα...
χορεψε στο παλιο σου παραμυθι
τη μοναδική σου πραγματικοτητα
και μη φοβασαι τους δρακους,μονο τους πριγκηπεςςς.
φερε κινδυνο-φερε ελευθερια
φερε καλοσυνη-φερε αμαρτια!
(αλλα ειναι κριμα να σκεφτεσαι ετσι τωρα,
εξαλλου τιποτα δεν προκειται να αλλαξει...
παντως χαιρομαι να σ ακουω να τα λες αυτα,να τα πιστευεις!)

49 μέρες για το δίκιο Σου

Αν Δε Θελεις Να Ερθεις Κανεις Δε Θα Σε Εμποδισει!

ξεχασμενος σ 1 νησι μ1 αναποδογυρισμενο κουβα στο κεφαλι,
και δε σε νοιαζει αν θα γυρισεις πισω πια.
τελικα μια ανιση μαχη-παραδινεσαι.
χαθηκαμε στα στενα και δε σε νοιαζει αν θα γυρισεις πισω πια.
κλειδωμενος σε 1 καμπινα που δεν ειναι δικη σου,
μεσα σ1 πλοιο που δεν πληρωσες καν εισητηριο.
και δε σε νοιαζει αν θα γυρισεις πισω πια.
μεχρι που σε παιρνουν χαμπαρι.
(μα που σκατα βρεθηκαν μες στο πλοιο οι μπατσοι?)
παραβιαζουν την πορτα ιδρωμενοι και ετοιμαζονται να σου φορεσουν χειροπεδες.
τα λαθη ειν ανθρωπινα αλλα η απολαυση θεικη προλαβαινεις να πεις.
και δε σε νοιαζει αν θα γυρισεις πισω πια.
εκει το πλοιο αρχιζει να βυθιζεται.
αντε τυχερακια τη γλιτωσες παλι,σου χαμογελαει ο πιο χοντρος.
καθηστε να βγαλουμε μια φωτο για το facebook,
μη βουλιαζετε ακομα!
δε χωρας απ τι φινιστρινι ρε χοντρε...

οι λεξεις ειναι συμβολα που προσφερουν κοινες μνημες!

μια συνεντευξη με τον Mike Davis

Στη διάλεξή σου στο RIBA μίλησες για τις πόλεις, ως την μόνη ρεαλιστική λύση για το μέλλον, αναφορικά με το περιβάλλον. Θα μπορούσες να το εξηγήσεις λίγο;

Αναπόφευκτα, οδεύουμε προς έναν κόσμο όπου τουλάχιστον τα δυο τρίτα του πληθυσμού θα ζουν σε πόλεις. Μακάρι να μπορούσα να πιστέψω τις ιδέες του Kropotkin για μια επιστροφή στην αλληλοβοήθεια και στην αποκέντρωση... Γι αυτό πιστεύω ότι θα πρέπει να αναζητήσουμε τις ρίζες αυτής της σπουδαίας συζήτησης για τις εναλλακτικές πόλεις ανάμεσα στους σοσιαλιστές και τους αναρχικούς ανάμεσα στα 1880 και στα 1930. Οι πόλεις είναι ο μόνος τρόπος να τετραγωνίσουμε τον κύκλο ανάμεσα στην απαίτηση της ανθρωπότητας για ισότητα και ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο σε έναν βιώσιμο πλανήτη. Η εναλλακτική για την ολοένα και εντονότερη ιδιωτική ή ατομική κατανάλωση είναι η δημόσια πολυτέλεια της πόλης. Είμαι πολύ επιρρεασμένος από τις ιδέες των κονστρουκτιβιστών προερχόμενων από τη Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα. Ήρθαν αντιμέτωποι με το γεγονός ότι η Ρωσία δεν είχε τις δυνατότητες να χτίσει πολυτελείς κατοικίες για την εργατική τάξη, αλλά θα την παρηγορούσαν με τη τη δημιουργία των πιο υπέροχων, ουτοπικών δημοσίων χώρων. Κάθε εργοστάσιο θα είχε κι ένα μεγάλο αθλητικό κέντρο, έναν κινηματογράφη ή μια βιβλιοθήκη. Οι δημόσιοι χώροι δε θα κάλυπταν μόνο τις κοινές ανάγκες, αλλά θα παρήγαγαν και θα ικανοποιούσαν και νέες. Είναι διαφορετικό να είσαι μόνος σου στο σπίτι με μια απεριόριστη πορνογραφία στο ίντερνετ και αρκετά διαφορετικό να είσαι νέος, στην πλατεία ή στο δημόσιο χώρο μαζί με ανθρώπους της ηλικίας σου και όλες τις πιθανότητες που συνεπάγεται κάτι τετοιο...

Στην ουσία της, η πόλη είναι η οικονομία της κλίμακας: παράγει τις πιο ολοκληρωμένες σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Παράγει ένα δημόσιο ή κοινωνικό πλούτο που δεν αποτελεί απλά υποκατάστατο της ιδιωτικής κατανάλωσης ή του ιδιωτικού πλούτου, αλλά επίσης τη βάση για ανάγκες που δεν μπορούν να υπάρξουν ή να εκπληρωθούν στον καπιταλισμό. Αν οι άνθρωποι είχαν δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε ολόκληρη την πορνογραφία που μπορείς να καταναλώσεις σε μια ζωή και στο φλερτάρισμα με ανθρώπους σε μια τεράστια πισίνα, τι θα επέλεγαν; Αυτός είναι ο πλούτος της πόλης. Ο Patrick Geddes, ο μεγάλος στοχαστής της πολεοδομίας από το Εδιμβούργο και φίλος του Kropotkin, ήταν ο πρώτος που είδε ότι η ανάπτυξη της πόλης και η ευάλωτη κατάσταση στην ενδοχώρα της είναι αλληλένδετες, ότι η πολεοδομική πυκνότητα υποστήριζε την διατήρηση του ανοιχτού χώρου και εξυπηρετεί τη φύση. 'Ηταν ο πρώτος που επεξεργάστηκε σοβαρά την πολιτική των υποδομών και της ανακύκλωσης, της μη-εξαγωγής των σκουπιδιών, της βιωσιμότητας... Που είδε ότι υπήρχε μια σχέση με την κοινωνική δικαιοσύνη. Ήταν αυτός που πήγε στην Ινδία με τον βρετανικό στρατό ερευνώντας τα συστήματα υγειινής στη χώρα. Οι ινδοί είχαν λύσει τα προβλήματά τους - ξέρουν τι να κάνουν με τα σκατά τους. Το πρόβλημα το έχουν αυτοί που θέλουν να τα ρίχνουν στο νερό! Ιδού η άμεση σύνδεση μεταξύ του Geddes και του Kropotkin και μια ολόκληρη, μερικώς χαμένη αναρχική παράδοση για την αυτο-οργάνωση του αστικού πεδίου, τις αυτοδιευθυνόμενες πόλεις και την περιβαλλοντική λειτουργία των πόλεων. Δεν υπάρχει άλλη πιθανή λύση: Η Γη δε θα σωθεί από συλλογές υπογραφών. Η οικοδόμηση πόλεων που είναι πραγματικές πολιτείες με τη βαθειά έννοια του όρου είναι η λύση. Η δημιουργία μιας ισοτιμίας της ευχαρίστησης και της δημόσιας πολυτέλειας είναι η λύση. Και η αναγνώριση ότι η κατανάλωση έχει μετατραπεί σε μια πανούκλα που δηλητηριάζει εμάς και τα παιδιά μας.

Το 1934 ήρθε στο τέλος της μια συζήτηση κι ένας ελεύθερος στοχασμός για μια εναλλακτική πολεοδομία σε όλο το φάσμα, από την εγκατάλειψη των πόλεων και την επιστροφή στην αλληλοβοήθεια και στην ήπαιθρο, μέχρι σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στη Σοβιετική Ένωση, τα οράματα των υπερ-πόλεων. Υπάρχει ένα φορτίου τεράστιου πλούτου στη δημιουργική ουτοπική σκέψη για την πολεοδομία που πρέπει να επανακτηθεί. Δεν είναι απλά το προϊόν στοχαστών και σχεδιαστών, σχεδίων και μελετών εργασίας των κυβερνήσεων, αλλά σύλληψης της ατομικής δραστηριότητας των παριών της πόλης και των φτωχών, του καθένα.

Μιλώντας για τους Προβος στο ’μστερνταμ, τους καταστασιακούς κλπ... Το πρόβλημα είναι συνήθως η χρήση του αστικού πεδίου από πρωτοπορειακές ομάδες, ανθρώπους που προσπαθούν να συντηρήσουν παραδοσιακές μποέμ καταστάσεις: πρόσφυγες, καταληψίες, καλλιτέχνες... Κάνοντας ασυνείδητα τη δουλειά της ανάπλασης και των επιχειρήσεων real estate. Στο Λος ’ντζελες, παρά τους ωκεανούς χρημάτων που έχουν ριχτεί στο κέντρο (το Λ.Α. έχει ένα από τα πιο απάνθρωπα κέντρα του κόσμου), η πόλη δεν κατάφερε ποτέ να το επαναφομοιώσει. Το σημείο καμπής ήταν όταν οι φοιτητές μου της αρχιτεκτονικής και μερικοί φτωχοί καλλιτέχνες πρόθυμοι να ζήσουν μαζί με άστεγους ανθρώπους ξεκίνησαν να ζουν σε διαμερίσματα εκεί. Τελικά κατάφεραν να δημιουργήσουν ευχάριστα μέρη. Το αποτέλεσμα: εστιατόρια και μπαρ άρχισαν να ανοίγουν, όπως στην κάτω ανατολική πλευρά της Ν.Υ. ή στο Σόχο του Λονδίνου. Οι τιμές τινάχθηκανστα ύψη, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι πετάχτηκαν έξω και γιάππηδες ήρθαν, μετατρέποντας την περιοχή σε στέκι πλουσίων. Αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα μιας και όταν έχεις μια δημιουργική κοινότητα ή ένα δίκτυο νέων ανθρώπων που προσπαθούν να ζήσουν στην πόλη με έναν διαφορετικό τρόπο μπορούν παρά τη θέλησή τους να γίνουν υπηρέτες της ανάπλασης.

Η ρεφορμιστική πολιτική δεν έχει να πει τίποτα πάνω σ αυτό. Δεν υπάρχει καμιά ρεφορμιστική κυβέρνηση πουθενά στον κόσμο που να μπορεί να αντιμετωπίσει τα σοβαρά προβλήματα της πολεοδομικής ανισότητας, μιας και δεν μπορεί να κάνει τίποτα για τις αξίες των οικοπέδων, της γης κλπ. Μέχρι να μπορούμε να μιλήσουμε για τσάκισμα των εγκληματικών αξιών της γης ή για κοινωνικοποίηση της γης ή για συστήματα περιορισμένης ισότητας στη γη, δεν μπορούμε να ελέγξουμε την πόλη, δεν μπορούμε να πετύχουμε καμία πραγματική ισότητα μέσα της.

Δημοσιεύτηκε στο www.occupiedlondon.org στις 20/3/2007

Μετάφραση και αναδημοσίευση στο www.geocities.com/anarcores στις 29/10/2007

...για τη διάδοση της μεταδοτικής λύσσας

το Μαντηλι λουσμενο

πηγαινε να δεις και μονη σου αν θες.
η ατομικοτητα χανεται καθε φορα,
που ανεβαινεις κυλιομενες σκαλες.
χανεις μαζι κι ενα κομματι απ την ψυχη σου.
βαραινεις με ψευτικες υποσχεσεις,
αλλαζει ουσια το ανεφικτο?

η αληθεια αναδυεται,
οταν η γλωσσα συντονιζεται με την πραξη.
η αναφλεξη ερχεται με την επιθυμια,
γιατι δεν φτανει να ονειρευεεσαι.
πρεπει τα ονειρά σου να μην ειναι διαφημισεις και επαναληψεις.

η αισθηση που δημιουργει πραγματικοτητες που δεν υπαρχουν και
το γαργαρο γελιο μιας παρατεταμενης σιγουριας που δε μασαει απο τιποτα,
πειραζει πού μερικες φορες δεν αντεχουν στο αγγιγμά σου?

"...ξέρω πώς ποτέ δέ σημαδεύουνε στά πόδια.

στό μυαλό είναι ό στόχος,

τό νού σού έ;"

Υπαινιγμοι,Απορριψη και Γελια

(η μοναδικη ευκαιρια να φτιαξεις εναν καλυτερο κοσμο)
(ειναι οταν ο παλιος καιγεται)
οπως οταν σε τρακαρε εκεινος ο αλβανος με το cadett και δεν ειχες διπλωμα και σ αφησε στην ακρη του δρομου και μες στα αιματα και συ σκεφτοσουν μετα οτι αν ηταν ελληνας δε θα ξηγιοταν ετσι-γαμηθηκε το μηχανακι.
οπως οταν ρωτησες εκεινη την ομορφη μπατσινα προς τα που ειναι η τρελλεων και χαμογελασε.απο που εισαι σε ρωτησε και εσυ ενιωθες τις επιθυμιες και τις κινησεις σας να συντονιζονται.εγω αγαπω την αστυνομια της χαμογελασες πισω.
οπως τοτε που πηδουσες εκεινη την παντρεμενη που ολη γειτονια τη λιγουρευοταν.μεχρι και στο νονο σου το ειπες για να πανηγυρισει καμαρωτος.απο τοτε εχετε να μιλησετε.
οπως τοτε που ακουγες στα αυτια σου η πολις εαλω(απ το υπερπεραν ακουστηκε?),μπαινοντας στην αγια σοφια.κοιτουσες αγριεμενος τους τουρκαλαδες ολο το σαβ/κο θυμαμαι.
γι αυτο οταν πετυχες στο φαναρι εκεινον τον ανθυπολοχαγο που την πινατε μαζι σε κεινη την παραγκα κατω απ τη μυτη του διοικητη,ουτε γεια δεν τού πες.σπινιαροντας εφυγες.
γι αυτο οταν δυο δρομους κατω απ το πατρικο σου συναντησες τον παλιο σου ερωτα να σερνει ενα καροτσακι,προσποιηθηκες πως μιλας στο κινητο και φορεσες και κεινο το βοιδισιο βλεμμα της απορριψης.
γιατι ειναι ωραια η αποκαθηλωση.καψε βιβλια και κασσετες αν χρειαστει.
γιατι οταν εισαι στα νεκροταφεια διπλα της και της μιλας ηρεμεις.
οταν θα ρθει ομως στον παραδιπλα φρεσκο ταφο εκεινος ο συμμαθητής σου και τον ακουσεις να παραμιλαει γονατιστος και να πνιγεται,θα φυγεις.
οτι γινεται απο αγαπη συντελειται παντοτε περαν του καλου και του κακου.
ειναι ωραια να μπαζει απο παντου.
"και αφετε ημιν τας αρετας ημων"

Η Ικανοποιηση Ειναι Μια Μορφη Θανατου

το ζητουμενο ειναι ενα.
να ελευθερωθει το ανθρωπινο πνευμα.
ή αν σου φαινεται πολυ ιδεαλιστικο,
αν σου φαινεται πολυ ξεκαρφωτο,
τοτε
το ζητουμενο ειναι να λειτουργησεις.
σε οποιοδηποτε επιπεδο,ή επιπεδα το αποφασισεις.
να μη χρειαστει ποτε ξανα να προσαρμοστεις,
ή να ξανακλειδωθεις μεσα.
η κανονικοτητα ειναι μια νευρωση.
ξερεις τί καταστροφη περιμενει τον ινδιανο οταν στις ακτες εου αποβιβαζεται ο αποικος?
μην ψαρωνεις!

Εχεις Λαγο?

δεν ξερω ποιο ειναι το μυστικο.
ποτε δεν τα εμπιστευομουν εξαλλου.
να προσπαθεις να φερεσαι καλα στους αλλους,
να αποφευγεις να τρως λιπαρα,
να διαβαζεις που+που κανα καλο βιβλιο,
να κανεις περιπατους και να προσπαθεις
να συμβιωνεις ειρηνικα και αρμονικα
με ανθρωπους καθε θρησκειας και εθνικοτητας.
οταν μου τα λεει αυτα με τρομαζει,
ουτε λεξη δεν αλλαζει,απ εξω τα μαθαινει?
το μονο μυστικο ειναι ενα πές της.
παραλογο πεισμα.
περιμενω και χλευαζω.ειναι ασκηση αυτοελεγχου.
δεν αλλαζει τιποτα βεβαια,ομως τουλαχιστον δεν κλαψουριζεις.
ανωφελοι ηρωισμοι μπορει να λεγε καποιος που κρινει απ το αποτελεσμα.
και παλι ομως εξαρταται απ το τί οριζεις σαν αποτελεσμα.
εσυ εισαι ψευτικος!

Υ.Γ.ο ασφαλεστερος τροοπος για να ελεγξεις κατι
ειναι να το περιορισεις σε αποστειρωμενο περιβαλλον.