Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2016

Τυφλομυγα


Θα φυσηξει ενας αερας λιγοτερο αοριστος στα διχτυα που ειναι φτιαγμενα απο τα μεγαλα φυγε μας
Αυτος ειναι ο στιχος που εξωραϊζει τη φυσιογνωμια της αναπαυλας
Στα υποστεγα θα σταζει θαυματουργα ο χειμαρρος των σαστισμενων φαλαινων
Οταν τον συναντουμε τη μοναδικη μερα λεπτο με το λεπτο
Οι νευρικες μας διακλαδωσεις θα ακουμπησουν στους κομητες
Και ο αορατος ιερεας με τικ θα παρει θεση πεζολογικα
Εαν ποτε το ποιητικοτατο μοτιβο εξαφανιστει
Πριν το τελος της μερας που σε δικαιωσει
Το μεγαλο σκαριφημα της μελλοντικης ποιητικης μου
Πανω σε μια ανθισμενη και ακριβη γενικευση
Θα δεις τους αδενες του δερματος μου να μισανοιγουν ξαφνικα ψεγαδια του νοηματος
Ομως ηδη η αμειλικτη χρησιμοτητα δεν υπαρχει πια
Θα παιρνει μορφες πιο δυνατες απο μας
Τι θα κανω με το τρεμουλιασμα της φωνης σου;
Γελοια μασκαρεματα ενος αληθινα μετριου αποτελεσματος
Πλανητης κωμικος βαρουλκο ηθικης
Χρησιμοποιω αναγκαστικα χτενισμα των φρασεων
Ξαναπιανω την οψη παπιας που αφησα να πεσει
Στοβιλιζω ενα υφος βαθυ και αφελες
Πολυ πιο ευστοχα απ' οτι μπορεις, Σαββατο εσυ, καθημερινη εσυ να δοκιμασεις
Θα φυσηξω τη μυτη της φωτιας, του παιδιου μου
Σπαρακτικες κραυγες και ζωη
Οπως μετραω τα φωνηεντα στη τσεπη μου
Πειτε μου που θα σταματησει η φλογα
Μεσα στο αθροισμα των ημερων, μεσα στη τρελλα
Αυριο ο αποηχος του τραγουδιου της σαλαμανδρας
Θα δωσει σχημα στον ασπρομαυρο ηλιο στα μαλλια σου
Οπως ο αορατος ερωτας θα ξεχαστει
Χωρις να δεις πως περνα ξυστα απο δυο κονδορες των ανδεων που πετουν σε ομοκεντρους κυκλους ομοιους με σκαλοπατια
Δικα μας τα αναστατωμενα αρωματα
Που δεν ειναι εκει, Σαββατο, εσυ, καθημερινη, εσυ να δοκιμασεις
Εδωσα το παρον σε αγωνες για να βαρυνω τα αοριστα συγχωρω μου με τυπικες βροχες που αγαπησα
Θα εισχωρησω μεσα στα δικα σου για να λυσω τα υπνωτικα μαγια
Το αποτελεσμα θα ειναι ενσωματωμενα αβεβαιο
Δεν θα χρειαστει καθολου
Σαββατο εσυ, καθημερινη εσυ, να δοκιμασεις

Πέμπτη, Ιουλίου 14, 2016

Μη


αυτη τη στιγμη (μη)λειπεις. 
μολις εχεις σχολασει απο τη δουλεια. κατεβαινεις την αριστοτελους να παρεις απο την σταση το λεωφορειο. ο ιδρωτας να (μη)κυλα, η ζεστη (μη)αποπνικτικη, (μη)αγκαθωτο στεφανι στο μετωπο. ο ηλιος ακομα λαμπρος, ασημενια θερμαστρα αστραφτερη, τσουζει στα ματια, βαραινει τα στηθια, ζεχνουν τα κτιρια, ενα πλατυ πυρινο πινελο απελευθερωνει ή συμπληρωνει το νοημα της (μη)ζωης, σκορπουν εδω κι εκει οι (μη)σκεψεις. αστυνομικοι παρατεταγμενοι στην τσιμισκη, κρανη και ασπιδες, φωνες, βοη, μακρινη ηχω απο το τουνελ του δρομου. μαζι με τη (μη)φυσικη ταραχη που χαρακτηριζεται απο μια ριπη ανεμου στους κροταφους, που φερνει μαζι του μια (μη)εμβροντητη μορφη χαμενης ζωης. 

αυτη τη στιγμη (μη)λειπεις.
η (μη)κερδισμενη ζωη ξαναρχεται με τη μορφη της παιδικης ηλικιας, χαμενη απο παιχνιδια, χαμενη απο ερωτα, μια (μη)ανεκτιμητη ποιοτητα που περικλειει το ενιαιο νομισμα του (μη)συναισθηματος. γαλαζιοι αναπνευστηρες, μαυρα βατραχοπεδιλα, αναγλυφα βιβλια τσεπης, κατηφοριζεις σε μια φιλοξενη παραλια, (μη)καταφευγεις στο μοναδικο δεντρο, (μη)στεκεσαι στη σκια. γιατι ρε γαμωτο μονο ενα τριημερο, (μη)φυσικο μαυρισμα, (μη)κατουρημα μεσα στη θαλασσα, πετσετες που μοσχοβολανε θαλασσα, εμενες αϋπνος ολο το βραδυ, να (μη)πλυθεις στο υπαιθριο ντουζ, να (μη)αλλαξεις μαγιο στην καμπινα. προσεχε την πορτα κλειδωνει αναποδα. αλλα ποιος θα σε σωσει απ'την (μη)εννοια του χρονου; ποτε θα μαθεις να εξαγνιζεις την (μη)ηδονη των αναμνησεων; πως θα ξανασυναντησεις την ποιοτητα που βρισκεται στις συλλαβες του ονοματός σου;

αυτη τη στιγμη (μη)λειπεις. 
ηταν τα λιγα εκατοστα που σε χωριζαν απο τον πυρετο της πορειας. τοιχος αδιαπεραστος φτιαγμενος απο (μη)πολυτιμα υλικα στα ορια της (μη)ζωης και της (μη)ληθης της ζωης. θα μπορεσεις ποτε να (μη)ξαναδημιουργησεις τη μουσικη μεσα στα (μη)βηματα σου; το βραδυ μπροστα στην τηλεοραση παρακολουθησες τα γεγονοτα της ημερας. τα συνθηματα, τη βιαιη καταληξη. (μη)ειδησεις, (μη)σχολια, (μη)αναλυσεις, (μη)αναρτησεις, (μη)εκτιμησεις, (μη)γνωμες, (μη)προβλεψεις, (μη)σεναρια αφιερωμενα στον εαυτο τους, (μη)προφητειες, νεες ειδησεις, νεες ανταποκρισεις, στατιστικες που μας πληροφορουν ποιοι ειμαστε και τι κανουμε αυτη τη στιγμη, σφυγμομετρησεις, (μη)ακουστε τωρα (μη)διαβαστε τωρα τι εγινε τι θα γινει. η αστυνομια και ο στρατος υπερασπιζουν αυτα που παντοτε προσπαθουσες να πετυχεις, προνομια, χρηματα, ιδιοκτησιες, επιθυμιες. στα χερια σου ασυναισθητα σα να ενιωσες να (μη)σκληραινει η νεανικη σου ψευδαισθηση για ενα πιο δικαιο κοσμο. 

αυτη τη στιγμη (μη)λειπεις.
σε λουζει ιδρωτας, (μη)αποκοσμος καθως αγγιζεις την απελπιστικα χαλαρη σου (μη)στυση. δυσαρεστημενος (μη)βαζεις το βιντεο στο λαπτοπ χωρις ηχο. ειναι εκεινη στο δωματιο, μολις γυρισε απο τη δουλεια. ή απο επισκεψη στους γονεις της ή απο κομμωτηριο, ποιος (μη)θυμαται. οι ψηλοτακουνες γοβες, η (μη)γαληνη των γαλαζιων ματιων της, γερνει πισω το κεφαλι και χαμογελα. εκεινη που δεν ξερει το κακο, παρα μοναχα εξ ακοης. εκεινη ασφαλως ωραια, καμωμενη απο σκιρτηματα που πολλα απο αυτα (μη)φαινομενικα δεν εχουν καμια σημασια, αλλα προοριζονται να συνοδευσουν το σκιρτημα που εχει ολη τη (μη)σημασια που θα ηθελες να δωσεις στον (μη)εαυτο σου. γυμνη στεκεται μπροστα σου, το εφηβαιο της σε προσκαλει. κρατωντας την απο τη μεση τη φιλας ξανα και ξανα, της τον χωνεις στο στομα στο μουνι στον κωλο. ερεθισμενος επιτελους και περηφανος. σκουπιζεις τα χυσια απον αφαλο σου και προσπαθεις να χωσεις το κεφαλι σου μεσα να μπεις μεσα σιγα σιγα, τελευταιο να μεινει το χερι που πληκτρολογει.

αυτη τη στιγμη (μη)λειπεις.
πισω απο τους μπατσους
 αδυνατεις να βγεις στην αληθινη ζωη 
να φυτεψεις ενα αστερι στην καρδια του πεπρωμενου σου 
και να καεις στο φως, 
στο σπασμωδικο φως 
που θα ειναι σαν το φως 
της πλατειας μουσχουντη 
την ωρα που γκρεμιζονται 
οι δυο τριφωτες κολωνες, 
ή δεν θα ειναι

Πέμπτη, Ιουλίου 07, 2016

Δεν


(δεν)θα γινοταν κατι πολυ μεγαλο τον ιουλιο του 2016, (δεν)το ειχε υποσχεθει στον εαυτο της εκεινο το απογευμα, (δεν)ηταν σιγουρη γιατι αυτο που γινοταν, χωρις να ξερει ακριβως πως και ποτε, (δεν)υπηρχε ηδη μεσα της. καμια φορα της μιλουσε, (δεν)την ειδοποιουσε να ειναι προσεκτικη να μην παρασερνεται, να μην εκδηλωνεται πριν ειναι σιγουρη για κατι, να παρατηρει γυρω της, να κραταει καπως τον εαυτο της σε αποσταση, (δεν)υπαινισσοταν αυτο που θα επρεπε να παψει να ειναι, για να ειναι αυτη που ειναι, να εκλεγει με την μεροληψια της απογνωσης αναμεσα σ αυτο που υπαρχει αυτο που πρεπει να επιλεγει, να ανακαλυψει τις ιδιαζουσες ικανοτητες στον εαυτο της που θα οδηγησουν στη ευρυτερη αναζητηση των χαρισματων που θα της ταιριαζαν αλλα δεν της εχουν δοθει. 

ολοι γυρω της (δεν)ζουσαν δραματικα τον ιουλιο του 2016, (δεν)εβαζαν τις φωνες, (δεν)εκλαιγαν, (δεν)τα επαιρναν ολα στα σοβαρα, κατι (δεν)τους βαραινε, κατι που δεν ομολογουσαν. (δεν)ηταν κατι φυσιολογικο, λες και (δεν)τους βαραινε κατι κοινο, λες και (δεν)προσπαθουσαν να ξεχασουν κατι, λες και (δεν)προσπαθουσαν να ζησουν στο παρον και δεν τα καταφερναν. (δεν)ηταν κατι το κοινο που θυμιζε καταστροφη, η καταστροφη (δεν)ηταν η πιο φυσικη κατασταση και το πιο δυσκολο ηταν να περιμενεις με αξιοπρεπεια την καταστροφη, να πρεπει να κρατηθεις σε αποσταση, να μη δωσεις μεγαλη σημασια, να μην κλαις, να μη φωναζεις, να μη ζεις δραματικα την καθε στιγμη, να παρατηρεις και να προσεχεις. να χλευαζεις. να ακινητοποιεις μερικες στιγμες μεσα απο τυχαιες ρυθμισεις με αυρα λιγο πολυ αγνωστη, που σαν αναρωτηθεις σου φαινεται πως (δεν)βρισκεις μεσα σου το μυστικο τους, 

(δεν)ηταν σιγουρη οτι θα τα καταφερνε τον ιουλιο του 2016, (δεν)θα εμενε απ εξω, (δεν)θα ξεπερνουσε ευκολα καθε κοινο βαρος, (δεν)θα εκοβε οριστικα τους δεσμους της με ολα τα απροσδιοριστα φορτια, (δεν)θα ανοιγοταν ελευθερη στο συμπαν, (δεν)θα ηταν πολυ προσεκτικη, (δεν)θα πηγαινε παντου ελαφρια σαν πουπουλο, μακρινη, απροσιτη, αδιαφορη για τα παντα, ευγενικη, κυνικη, συμπαθητικη, ευχαριστη, εισερχοταν ηδη, (δεν)το ενιωθε, σ εναν κοσμο αιφνιδιων συχετισμων, συμπτωσεων που (δεν)σε απολιθωνουν, που (δεν)παρουσιαζουν καθε φορα ολα τα φαινομενα ενος σηματος, χωρις να μπορεις να ξερεις πραγματικα ποιο σημα ειναι αυτο. (δεν)ηξερε τον τροπο, (δεν)ηταν βεβαιη οτι θα γινει κατι πολυ μεγαλο γιατι (δεν)ηξερε τη μεθοδο, (δεν)εμαθε να ιεραρχει τα γεγονοτα, απο το πιο απλο εως το πιο συνθετο, γεγονοτα που συμβαινουν και δε συμβαινουν παρα μονο σε κεινη, συγκινησεις που αυτη μονο (δεν)δοκιμαζει, απο τα απροσδιοριστα νευματα που (δεν)προκαλει η θεα καποιου σπανιου αντικειμενου μεχρι τον ιλιγγο της αφιξης σε καποιον συγκεκριμενο χωρο, γεγονοτα που παντα (δεν)συνοδευονται με την αισθηση οτι κατι σοβαρο και ουσιωδες (δεν)συμβαινει. κατι που (δεν)προκαλει τα σημαδια της ικανοποιησης που (δεν)ειναι πολυ διαφορετικα απο αυτα του κορεσμου.

(δεν)ειναι περιεργο;

Τρίτη, Ιουνίου 28, 2016

Σκακι


Παιζουμε σκακι. αυτην την εποχη εισαι λευκο πιονι. εισαι χαρουμενος. φοβασαι μονο εσενα. μας ενωνει η εχεμυθια, οι μυθοι κατω απο το τραπεζι. παγοβουνα που πλεουν στη σιωπη. ζεις σ'ενα σπιτι με πολλα δωματια, χωρις διαδρομους. το ενα δωματιο οδηγει στο αλλο. υπαρχουν δωματια ορθανοιχτα στο φως, χαρουμενα και δωματια κλειστα που ποτε δε θα μαθεις τι κρυβουν. δωματια κλειδωμενα, αμπαρωμενα απο μεσα με συρτες. μετακινουμενοι τοιχοι αρκετα επιδεξια, δωματια μεσημβρινα, δωματια με ακανονιστο σχημα, κυκλικες σκαλες, μοναχικες γωνιες, αντικρυ στη θαλασσα, και δωματια τυφλα να βλεπουν σε ακαλυπτους, σε αποχετευσεις που ποτιζουν σκουρια. δωματια χωρις απαντηση, δωματια χωρις οικτο, αδειοι χωροι και αδιεξοδα, ωστε να ειναι αδυνατος ο προσανατολισμος. μοναχα ηχοι βουβοι πισω απο τις πορτες, αναπαντητα ονοματα, κανενας να μην τα προφερει, νυχιες στο μαυροπινακα, κατω απο τη σκονη της σιωπης. πινακες και αλλα αντικειμενα ειναι διασπαρτα στους τοιχους, καθως και συνθηματα, αχρηστοι αριθμοι, πληθωρα απο βελη και διασπαρτοι χαρτες με παραλληλη ηχητικη ατμοσφαιρα. καμια δεκαρια συντροφοι περιφερονται με υφος χαμενο, απευθυνοντάς σου συστηματικα το λογο και παραδιδοντάς σου μερικους κλειστους φακελους με αποσπασματα βιβλιων επιμελως επιλεγμενα. προχωρωντας θα διασχισεις το σαλονι των εμβαθυνουσων φαντασιωσεων και των προωρων εκτρωματικων εμπειριων, το καθιστικο της ελλειψης ειλικρινειας, τη θορυβωδη κουζινα της φοβερης μονομανιας της αλαζονειας, το WC των παραισθησεων που η ιδια η βουληση υπηρετει, τη σιωπηλη αιθουσα της απουσιας ενθουσιασμου, το πολυχρωμο δωματιο των συνειδητων αποχαιρετισμων, για να φτασεις στην αιθουσα της ψευδαισθησης μιας πραγματικης αλλαγης, διαγωνια πανω και κατω απο το σκοτεινο δωματιο των λιποψυχων συλλογισμων, τη βεραντα της αυτοπεριφρονησης με χαρουμενες κραυγες, τη σαλα του εσχατογεροντισμου, και την αιθουσα του λυσσασμενου θυμου. 

Αν συνεχισεις θα φτασεις και στο δωματιο του ποθου σου. εκει θα την κρατησεις ολη νυχτα αγκαλια, μωρο μογγολικο με τον αντιχειρα στο στομα. θα την ταιζεις με ο,τι ειχες μαζεψει ολη μερα. χαμογελα ψευτικα φιλια, χειρονομιες ραμμενες στο δερμα, τη μεγαλη σκια στον τοιχο, τον αγουρο σπασμο, ερημα, πανω στο στρωμα. και τα ξημερωματα οταν καταφερεις να ξεγελασεις την πεινα της μεσα στην αγκαλια σου και να την αποκοιμησεις, θα γινεις μεμιας εσυ, αλογο, πυργος, τρελος, βασιλισσα. με την ευκολια της σαρκας. θα μπεις, θα ξεκλειδωσεις τις πορτες, θα ανοιξεις διαπλατα ολα τα δωματια, να φωτοβολησουν οι καθρεφτες. μεσα σου το γυμνο, τρομαγμενο παιδι θα σκουπισει τη μυτη του, καθως ονειρευευεται να τραγουδησει να γελασει και να κλαψει χωρις να προδοθει. βλεπεις, αν και υπαρχει χρυσαφι στις διαψευσεις, δεν αρκει να ξεφορτωνεσαι τις ψευδαισθησεις, ξεχνωντας να εστιασεις στις επιθυμιες για τις οποιες αυτες οι ψευδαισθησεις δεν ηταν παρα ενα ανεπαρκες πεπλο. δεν ξερω πως θα μπορουσαμε στις μερες μας να ελπιζουμε οτι θα σμικρυνουμε την κρισιμη παρεξηγηση που οφειλεται στις φαινομενικα αξεπεραστες δυσκολιες της αντικειμενοποιησης των ιδεων. απ την πλευρα μου εχω μπει πολλες φορες στην καρδια αυτης της παρεξηγησης και μ ειχα πιασει να ισχυριζομαι πως το θεμα ειναι να αφυπνισουμε τις λεξεις και να τις υποβαλλουμε σ ενα χειρισμο προκειμενου να εξυπηρετησουν τη δημιουργια ενος υφους εμπειρισμου και ονειροπολησης. καμμια σχεση με εμμονικες διψες ποιητικων διευθετησεων, μακρια απο μενα αυτα. τωρα, οσον αφορα στις λειψες ηθικες αξιες, κατω απο τις αξιοθρηνητες συνθηκες της ευρωπαικης υπαρξης, ακομα και απο την πρακτικη αποψη, δεν μπορουμε να τις υπερασπισουμε ουτε για μια στιγμη, χασαμε, πως το λενε. καπουτ, δι εντ, τζιφος.  

Τετάρτη, Ιουνίου 01, 2016

Μπορεις Να Παιρνεις Ενα Εισιτηριο Επιστροφης Καθε Φορα Που Σταματαει Το Τρενο


Κι ομως απο καπου πρεπει κανεις να αρχισει. πρεπει καπως να βρεθει μια λεξη. δεν μπορω να σταματησω, η λεξη που ψαχνω βρισκεται στο στομα σου δεν μπορω να σταματησω. μεγαλο λαθος δες τι εγραψε. απελευθερωσε τις λεξεις, μην τις εχεις δεμενες. αγαπητη μου λεξη, ασε με να πιασω το Λ σου. σ αγαπω, απ ολα τα κοριτσια στο σχολειο, μονο εσενα. που αλλου θα βρω τετοιο Ξ; ανοησιες, ειμαι λεξη; λογια λογια λογια, λεξεις. προσελαβαν τους πατεραδες μας για να καταστρεψουν αυτον τον κοσμο, χρειαζεται κανεις ολη την ψυχραιμη ξεφτιλα ενος αριβιστα τηλεοπτικων πανελ για να υποστηριξει μια προοπτικη σε ολα αυτα με αυτοσυγκρατηση και κοσμιοτητα. ισως θελουν να ξεχασουμε πως αν ειχαν ολα την ιδια τιμη, δεν θα υπηρχε τιμη.

Απο την πολλη χρηση οι λεξεις εχουν γινει πια φυλλα, δεντρα. με χειρονομιες μου ζηταν τα παντα. το σταχτοδοχειο. ενα φλιτζανι τσαι. να τακτοποιησω τα ρουχα τους. να τους βγαλω τα παπουτσια. να πλυνω τις μασελες τους. να λυσω τα στηθια τους, μεγαλα και μαλακα σαν μεδουσες. χρησιμοποιω μια λεξη σημαινει τη συσχετιζω με το ρευμα εκεινο που διαμορφωνει τη ζωη μας, στο οποιο γομιμοποιουνται οι αντιληψεις των αισθησεων, τα συναισθηματα, οι επιθυμιες, οι ελπιδες και οι νοητικες δραστηριοτητες που συνδεουν μεταξυ τους τις σκεψεις. η γονιμοποιηση ειναι η ηθελημενη αυτοκτονια που επιτρεπει τη μεταδοση της ζωης σε νεες μορφες προσαρμοσμενες στις μεταβαλλομενες συνθηκες. απο μηχανικη αποψη ο ερωτας ειναι κατι σαν αυτοκτονια επειδη ειναι αποσαρθρωση της ζωης και τιποτα περισσοτερο. μενει να εξετασουμε τη ζωη στις εσωτερες αντιφασεις της. 

Αυτο που ηταν αρχικα αδυνατο εχει γινει πια δυνατο. τα παντα, οσα τα δεναν οι αλλοι στις λεξεις για να τα εξασφαλισουν, ειχαν εξαφανιστει. πηρα την καθε λεξη, καθαρη, πεντακαθαρη και την εκανα καινουρια για δικη μου χρηση, για να μην την αγγιξει κανεις ποτε, ονειρα βρεφικης ηλικιας. ονειρευομαι οτι θυμαμαι, δεντρα, ολοκληρους ανθρωπους, ουρανους που τη νυχτα ροδιζουν, αντανακλωντας τα φωτα της πολης. το ιδιο χρωμα παιρναν και τα ματια της λεξης που ψαχνω. ματια τυφλης. δεν υπαρχει περιβαλλον, ουτε κοινωνια εξελισσομαστε σε εναν κοσμο κατοικημενο απο παρουσιες, κινδυνους, φιλους, εχθρους, ασφαλιτες, σημεια ζωης και σημεια θανατου. ειμαστε φτιαγμενοι τοσο καλα από θροΐσματα δεντρων, θορυβωδη κοπανηματα απο μπαλκονοπορτες, μυρωδιες τηγανισματος στο φωταγωγο, κελαρυσματα του νερου που δραπετευουν απο παραθυρακια WC, οχλαγωγια προσευχης στο σχολείο, βραδια στο καμπινκ με μακρυμανικο και αλατι, ψηφιοποιημενες φωνες των ηχητικων ανακοινωσεων στα ασανσερ και καμπανακια που αναγγελουν το νουμερακι σου στον γκισε, διαβατες φτιασιδωμενοι σαν αποτυχημενα μοντελα, σιωπηλες περιστροφες μιας βιντεοκαμερας επιτηρησης, animation της φρικης, αστεια κουδουνισματα των καινουριων κινητων, των ταμειων του σουπερμαρκετ, ξελογιασμα απο οθονες πλασμα. δεν υπαρχει νοημα. υπαρχει μονο αφαιρεση ολων των δραστηριοτητων που τοποθετουνται σε μια επικαιροτητα που στερειται βαθους και συνυπαρχει χωρις προβλημα με την τελευταια διαφημιση της cosmote στην αλληλουχία των ιλουστρασιον αποψεων του χρονολογιου στο facebook. μια επικαιροτητα που βριθει απο κενα, χαος που δεν εχει ενσωματωθει συνιστωντας ενα μερος που ειναι απροβλεπτο, αντιφατικο και μη αναγωγιμο. 

Οι λεξεις ειναι μονιμες οταν εχει ξυστει το μολυβι ή οταν εχει ζεσταθει η μελανη. τωρα δεν ειμαι αυτο που ημουν οταν σχηματιζοταν η λεξη που ελεγε τι ειμαι. φυσικα και υπαρχουν λεξεις. αυτο που θελει εξελιξη ειναι οι λεξεις. απο λεξεις εισαι φτιαγμενη αγαπητη μου λεξη, γι αυτο θελεις οσα δεν εχεις. ενας μηχανικος με χειροποιητο πουλοβερ πινει ενα κοκτειλ αναμεσα σε φιλους, στην ταρατσα ενος εναλλακτικου καφε. εγκαρδιοι, αστειευονται μετρημενα, δεν κανουν ουτε πολυ θορυβο ουτε πολλη σιωπη, κοιταζονται χαμογελωντας, με καποια ευδαιμονια: ειναι τοσο πολιτισμενοι. δυσκολα μπορει να φανταστει κανεις πιο πληρη κολαση. ενας μελλοντας θολος, ανικανος σαν τραυλισμα, που θα κοκκαλωνουμε οταν βρισκουμε την ξεχασμενη αμμο στις τσεπες απο το βραδυ εκεινο που μεθυσαμε με κλεμενες μπυρες, εραστες μιας γυναικας που χαθηκε ξεχνωντας στην κρεμαστρα το κατακοκκινο φουστανι, ασχετα που στο τελος θα τη θυμομαστε μονο να ξεκολλα το χαμηλοκαβαλο τζιν απο τους γοφους. το πιο ωραιο δεν το εχουμε δει ακομα. η απολυτη συνειδηση επιτυγχανεται μεσω της απολυτης αλλοτριωσης. ο ανθρωπος πρεπει να γινει μαριονετα, να χειραφετηθει απο φυσικους, ηθικους και κοινωνικους καταναγκασμους για να ξαναβρει την πρωτοπλαστη αθωοτητα του, να αποπροσωποποιηθει σε απουσια, αγνωσια και ληθη. τα πιο ωραια δεν τα εχουμε δει ακομα, μονο που πρεπει πρωτα να ξεχωρισουμε τις ουτοπιες-κραχτες των τεχνοκρατων που περιμενουν το νευμα απο ψευτοδιανοητες της πνευματικης ελιτ, για να πιασουνε τη βρωμικη δουλεια.

Πέμπτη, Μαΐου 05, 2016

Παρολο που, Παρολα που


Θες να σου πω για ρυτιδες που τρεχουν τρελες στην κατηφορα, οπως νοσταλγεις μεσανυχτα ενα τριτο χερι να σφιξεις αναμεσα στα δικα σου. Για αγριες χαρες μεσα σου σαν κραυγες (παντα βουβα πνιγμενες στο ιδιο τους το αιμα). Σαν να παιζεις καθε βδομαδα ΠΡΟΠΟ και να χανεις παντα τα στανταρ. Θυμασαι; Φτασαμε βραδυ, οπως παντα εχανα τους δρομους αλλα αρνιομουν να ρωτησω. Θες να σου πω για φωνες, λεξεις ξεχασμενες, χαρες γεματες εκδοχα σκοταδια, καλοκαιρια, βολτες με το αμαξι σε χωματοδρομους, πευκα να γερνουν πανω στις θαλασσες, για πανικους ανεξηγητους κατω απ το πουκαμισο. Πες μου ποια εισαι και γιατι σου γραφω συνεχεια. Η μυρωδια της μελανης μου σπαει τη μυτη, κουραστηκα να σβηνω και να τσαλακωνω σελιδες. Οι αναμνησεις σαν τηλεφωνημα τα μεσανυχτα, κομματιαζουν τον υπνο, ποτε δεν ειναι για καλο. Το θεo μου δεν εχω ιδεα γιατι το κανω αυτο. Μπερδευω τοπους, ονοματα, πτωσεις και χρονους. Ισως ειναι ασκοπο να σου γραφω πραγματα που δεν θα διαβασεις ποτε, τετοιες νυχτες σαν ξεχασμενο πενταευρο στις τσεπες του μπουφαν. Τι να σου γραψω, πως ν αρχισω; τα λογια αερας και φευγουν. Πηραμε την ανηφορα της παλαιων πατρων απεναντι το παγκακι βαμμενο κοκκινο, σαν το χαμογελο σου, σαν συνθημα γραμμενο σε τοιχο, θα κοιμηθεις εδω αποψε;

Θες να σου πω για ενα σημειωμα που σου βαλα στο χερι, στην αντιγονιδων, σημειωμα σκορπιος πολτος, τα γραμματα μελισσες να δραπετευουν, να το φανταζομαι παρα να το γραφω, "βαλε με στο παιχνιδι". Μαυρα ματια, μαυρα φρυδια, κατσαρα μαυρα μαλλια, μεχρι τους αγερωχους ωμους, το στομα φωτια, τα στηθια ορθια αμμουδιες ηλιολουστες, φορουσες φουστα, μωβ καλτσες κοντες και ελβιελες, το μικροσκοπικο εσωρουχο κοκκινη εξεγερση. Να λεω σαχλαμαρες απ το μυαλο μου, εσυ να γελας και να μου ταρακουνας το σσυμπαν, να μ αγκαλιαζεις, να με φιλας, να πινουμε με ενα ποτηρι. Στεγνωνε το στομα μου οταν με κοιτουσες. Πες μου ποια είσαι και γιατι σου γραφω συνεχεια. Θες να σου πω για βροχη που εχει τη μυρωδια των μαλλιων σου και δυναμωνει σαν απελπισμενος ερωτας. Θες να σου περιγραψω πως εσκυψα και σε φιλησα λες και μπορουσα ετσι να κρυφτω, κι η θαλασσα ερημος που βαφτηκε γαλαζια. Μονο τα δαχτυλα μου σε ξερουν. Το θεo μου δεν εχω ιδεα γιατι το κανω αυτο. Τι να σου γραψω, πως ν αρχισω; Το φιλι του πατερα, αιμα στο μαγουλο, γυρναω σπιτι ο υπολογιστης αναμμενος, καθομαι να γραψω μια ιστορια αγαπης. Κρυψωνες για μπασταρδες λεξεις, αλλεπαλληλες στρωσεις να κρυφτει η αληθεια, αλλα φυλακισμενος στα στεγανα της αφηγησης ξεγελιεμαι. Τα δικα μου ακρα στις δαγκανες και τα ματωμενα δογκανα και οι λαθροθηρες με τα σκυλια τους πλησιαζουν. Πιξελ στη βροχη, ξεβαμμενα δαση. 

Ξερω γιατι ηρθες εδω, ξερω γιατι ερχεσαι παντα νυχτες σαν κι αυτη. Θελεις ιστοριες ασπρομαυρες θολες σαν φιλμ νουαρ. Eχω πολλες τετοιες να σου πω. Ελα παραδεξου το, θελεις κι εσυ το b-movie σου. Δειξε μου ομως το αληθινο σου προσωπο, κι ας ειναι κατι που μονο εσυ καταλαβαινεις. Πες μου που σκατα εισαι τελοσπαντων και γιατι δεν ερχεσαι.

Τρίτη, Απριλίου 19, 2016

Ψευδομαρτυρες στο Δικαστηριο των Ονειρων


Μοιραια, η μεταμνημονιακη ζωη οικοδομειται πανω στην ιδεα οτι τα παντα ειναι επιθυμητα και αυτοματως ανεπιθυμητα και το ζητουμενο ειναι η ευχερεια να αλλαζεις συνεχως, οψη, συνηθειες, σχεδια, φιλους, συντροφους, επαγγελματα, πεποιθησεις και προοπτικες, ολο και πιο γρηγορα, ολο και πιο ευκολα, ολο και πιο ανεμελα, ενω παραλληλα απαγορευεται να ανησυχεις οτι αυτες οι αλλαγες ειναι επιφανειακες και ανουσιες. Το παρον σου ειναι το επος της αφυπνισης ολων εκεινων που δεν προλαβες να συνειδητοποιησεις, απο την παιδικη σου ηλικια μεχρι το εθνικο οικονομικο παρελθον και απ'τις αλυτες εντασεις των συναισθηματικων σχεσεων μεχρι τις μοδες. Εξαλλου οι μοδες ειναι αυτο ακριβως: κατι που αιωνιως καταφθανει και που παντα εχει περασει, αλλεπαλληλες, επιταχυνομενες δοκιμες μαγιο, γκατζετ και βιβλιων τσεπης στο βεστιαριο του τιποτα και του καθολου, που σου απαγορευουν ακριβως να τα επιθυμησεις και να τα απολαυσεις. Η χαριτωμενη αποκρυψη απο τα δελτια ειδησεων του γεγονοτος πως το ζαρωμα των φρυδιων του πρωθυπουργου διδασκεται στα αμερικανικα κολλεγια επικοινωνιολογιας αποδεικνυει αν μη τι αλλο πως τα θεαματικα αδεξια καραγκιοζιλικια της Χρυσης Αβγης προσχεδιαζονται απο τους ιδιους ακριβως ατζεντηδες. Στη χωρα των σαπιων σταφυλιων οι σταφιδες κανουν κουμαντο, ως βδελυρο καταλοιπο της εποχης που οι διανοουμενοι προσυπεγραφαν αοριστες ή αινιγματικες μεταφορες, ικανες να βραχυκυκλωσουν την ομαλη διαδοση του ευαγγελιου των ποσοστιαιων μοναδων. Αυτο λεει πολλα για τη συγχυση της κοινης γνωμης, που βρισκεται απεναντι σ' αυτο το παραδοξο: οι περιστασεις την καλουν να κριτικαρει ενα κρατος που ειναι τοσο ασυνεπες και παραλογο ωστε παυει να ειναι κρατος, οποτε δεν υπαρχει πια τιποτα να κριτικαρεις. Απο μια βαθυτερη σκοπια, η κυβερνηση φαινεται να αντεχει ακριβως επειδη δεν ειναι κυβερνηση.

Το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, το UKIP στη Βρετανία, το κόμμα του Βίλντερς στην Ολλανδία, το Προοδευτικό Κόμμα στη Νορβηγία, το Fidesz στην Ουγγαρια, το AfD στη Γερμανία, το κομμα του Νομου και της Δικαιοσυνης στην Πολωνια, το κομμα των αληθινων Φινλανδων στη Φινλανδια, οι σουηδοι δημοκρατες στη Σουηδια, το φλαμανδικο συμφερον στο Βελγιο, το κομμα της ελευθεριας την Αυστρια, το SVP στην Ελβετια, η Λεγκα του βορρα στην Ιταλια, το λαϊκο κομμα στη Δανια, η Αυγη στην Τσεχια, το ΕKRΕ στην Εσθονια, τραβωντας τη μασκα απ'την προδοτικη κι ολο λασπη μορφη τους, μπορεις να δεις να πεφτουν ενα προς ενα, σαν σκαγια απο φιλντισι σε τσιγκινη κουπα, σαν συννεφα που αποτιθενται, ολα οσα σκοτεινιαζουν τη νοημοσυνη. Ειναι πια κοινοτοπια πως ενα συνολο οντων μπορει να δυναμωσει τη ψυχολογικη του δυναμη, απλως και μονο με την παθητικη ανασκοπηση ασυνδετων ιδεων. Μενει να επαληθευτει πως η οπισθοδρομηση γινεται παντα με την εισαγωγη της υπεραξιας μιας διαθεσιμης ενεργειας. Ο δρομος του απολυτου αστυνομικου ελεγχου ολων των ανρθωπων και ο δρομος της απεριοριστης ελευθερης δημιουργικοτητας των ανθρωπινων δραστηριοτητων ειναι κοινος: ειναι ο δρομος των συγχρονων ανακαλυψεων. Βρισκομαστε αναγκαστικα στον ιδιο δρομο με τους εχθρους μας, βαδιζοντας με την ξεκαθαρη συνειδηση οτι ειμαστε εχθροι. Ο καλυτερος ας κερδισει. Αλλα η εκβασή του ειναι κιολας βεβαιη, δεν θα κερδισει κανεις. Αυτο που τελικα θα συμβει, θα ειναι η πληρης συμμετροποιηση ολων των γηινων δυναμεων.

Καταλαβαινει ευκολα κανεις οτι η συγχυσμενη και κενη φλυαρια μεταξυ του αγχους της καθημερινοτητας και της λογοκρινομενης αγανακτησης που μαστιζει την ελληνικη κοινωνια ή ο,τι απεμεινε τελος παντων απ' αυτην, δεν ειναι μονο γελοια, αλλα και ενδεικτικη. Στην πραγματικοτητα, οι φωστηρες της τηλεορασης και η μαζα των σοσιαλ μιντια, ιδρωνουν ωστε να πεισουν οτι φτωχεια και βλακεια ειναι ενα και το αυτο. Η αυταπατη ότι κατανοουμε εκεινο που συμβαινει δεν ειναι παρα ακομη ενα αντικειμενο καταναλωσης, απεναντι σε ενα κοσμο που εφτασε στο τελος του χωρις καν να γνωρισει το νοημά του. Η επιμονη των ΜΜΕ, οσο και των διανοουμενων, στο να ερμηνευουν την κατασταση με προπολεμικα θεωρητικα στανταρντ, διχως να παιρνουν υπ' οψιν τη βιβλικη πολιτισμικη μεταμορφωση που επιβαλλουν στον κοσμο οι νεες τεχνολογιες των λεγομενων social media, αποτελει, αυτη καθεαυτην, συμπτωμα του jet lag που προκαλειται απ' την ασυλληπτη επιταχυνση των ιδιων εκεινων τεχνολογιων. Απο μας εξαρταται αν η τυποποιηση θ ανοιξει το δρομο σε πιο ενδιαφεροντα πεδια πειραματισμου. Αναλογα με το αποτελεσμα μπορουμε να καταληξουμε στην πιο απολυτη αποκτηνωση της ζωης του ανθρωπου ή στη δυνατοτητα μιας ατελειωτης ανακαλυψης νεων επιθυμιων. Αλλα αυτες οι νεεες επιθυμιες δεν θα εκδηλωθουν απο μονες τους στο ελεγχομενο πλαισιο του κοσμου μας. Χρειαζεται μια κοινη δραση για να τις ανιχνευσει, να τις εκδηλωσει, να τις πραγματωσει. 

Παρασκευή, Μαρτίου 04, 2016

Περπαταει Αναμεσα Στους Αλλους και Επιστρεφει Μονος


Το φως της κουζινας ακομα αναμμενο, κι εγω να σε γυρευω απο τοιχο σε τοιχο, δεν εχω ιδεα απο θεατρο, εχω να πατησω 7-8 χρονια σε θεατρο, οποιος βαριεται ειναι βαρετος, ολα χανουν βαθμιαια το ενδιαφερον τους με την ταχυτητα σε χιλιομετρα ανα δευτερολεπτο με την οποια περιστρεφεται η γη, την ιδια ταχυτητα με την οποια οι φιλοι και συνεργοι μας φευγουν ή εξαφανιζονται, ιδεες! καλε μου κυριε; δεν μιλαμε εδω για ιδεες, το φως αναμμενο, μ'ακουτε, μ'ακουτε, απαντηστε οβερ! απαντηστε, το αναποδογυρισμενο λεωφορειο στην Κασσανδρου με Προξενων, γιατι απο'κει θα ρχοντουσαν να μας πετσοκοψουν και να σε τριγυρνα τροπαιο στα μαγαζια, αν σ'εβλεπε η Ελευθερια τα γελια που θα βαζε, η υλη μεταδιδεται με τις αισθησεις ομως η μορφη διαρρεει το νου, το φως στην κουζινα ακομα αναμμενο, μηπως εχεις φως ακομα; αινιγματα που χαθηκαν, μια νεα γεωγραφια παθους, φαινεται πως αρχισαμε να συνηθιζουμε αλλα δεν ειναι καθολου ετσι, σιωπη!- Δεν υπαρχει λυση εξω απ την αγαπη, να μια διατυπωση που μπορει να μας φανει εξαιρετικα χρησιμη, αν απορριψουμε τα ηθικοπλαστικα υποννοουμενα της και την ξαναστησουμε στα ποδια της, ως σημειο αναφορας και προσηλωσης οπως το πολικο αστερι για τους νομους της ναυσιπλοϊας, θα μας πηδαλιουχησουμε, θα βουτηχτουμε σε ολους τους καβους και τις πουντες, θα βουλιαξουμε στην αμορφη θαλασσα των γνωσεων και των τεχνικων μας και στο μεταξυ, θα ξεχασουμε τι ειναι η ελευθερια, θα χασουμε την ικανοτητα να επωφελουμαστε απ'αυτην, ισως ειναι κοντα η μερα που η αστυνομια θα μας απαγορευει να πλαθουμε νεες εικονες, δηλαδη εικονες που δε γινεται να κατανοηθουν χωρις προσπαθεια της φαντασιας. εχουμε παρει ηδη αυτο τον δρομο.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 11, 2016

Σ' αυτο το σταυροδρομι ειναι που βρεθηκαμε και χαθηκαμε


"πρεπει να απομακρυνθουμε
απ' αυτην την τμηματικη ηττα.
σιγουρα.
και τι πρεπει να γινει;
ποιος θα αντισταθει;
ομορφα παιδια η περιπετεια πεθανε
τελικα καμια περιπετεια δεν ηταν φτιαγμενη αμεσα για μας
μπροστα σ' ολα τα κατορθωματα του εφικτου
που αναπτυσσονταν τοσο γρηγορα
πανω σ'αυτην την στιγμη
την μοναδικη μας φιλη
τον πικρο μας εχθρο
οι συζητησεις τα γελια οι φωνες οι ερωτες
θα πνιγουν στην πηχτη νοσταλγια"
κι εμεις δεν μπορουμε να δουμε την πλατεια απο ψηλα

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 05, 2016

Μη Χασεις Και Μη Σε Χασουν


κανενας δεν ξεγελα κανεναν
μην απορησεις για τις εικονες που συνθετουν τις φλεβες της μνημης
γιατι αυτες και οχι καποιες αλλες
λες και ηταν ολα προγραμματισμενα 
αναμεσα στους χρονους και τους σπασμους των ρηματων

κανενας δεν ξεγελα κανεναν
κυνηγανε μια εικονα που δεν εχει βρεθει ακομα
που κρατανε βαθια φυλαγμενη μεσα σου
την σκεπαζουμε με αλλες εικονες μεχρι να βγει
αναμεσα στις πτωσεις και τα γελια των αντωνυμιων

κανενας δεν ξεγελα κανεναν
οπως σ'αφηναν να φτιαχνεις καστρα και φρουρια πανω στο χαλι
(οταν χτενιζες τα κροσσια του το σπιτι ελαμπε)
η ιδιοκτησια γινεται αξια οταν πραγματωθει
αναμεσα στην πραγματικοτητα της ρευστοτητας καθε μερους του λογου

πρεπει να ξεκαθαρισουμε μια για παντα 
οτι δεν μπορουμε να ονομαζουμε δημιουργια την προσωπικη εκφραση 
οταν χρησιμοποιουμε φαινομενικοτητες που δημιουργηθηκαν απο αλλους. 
δημιουργια δεν ειναι η συνθεση πραγματων και μορφων, 
αλλα η εφευρεση καινουριων νομων αυτης της συνθεσης.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 19, 2015

Κοινωνικη οικονομια και γενικευμενα τεχνολογικα μυστικα



οι πρωτογονα αχρηστες 
χειρονομιες του ανθρωπου
ειναι στην πραγματικοτητα
και οι μονες που μετρανε.
A.J.

Αναζητωντας τη συνοχη ενος κοσμου κατεργασμενου προς την κατευθυνση μιας λανθανουσας μελαγχολιας, ερχεται ο καιρος να ανοιξουμε ενα διαλογο με οσους απ'τους Ιθαγενεις της δημοκρατιας το επιθυμουν. Σε καθε προσπαθεια για επικοινωνια που διακηρυσσεται σ'ενα χαμηλωμενο πρωτογενες γοητρο, η σιωπη ειναι μια οριακα κριτικη σταση, κατι το οποιο ευκολα βιωνεται και δυσκολα κατανοειται. Παραβλεποντας την αναγκαστικα πραγματοποιησιμη συσχετιση μεταξυ σιωπης και της παραδοχης, αυτη η παραδοχη ειναι στη διαδικασια αναπτυξης και δεν πρεπει να θεωρειται ολοκληρωμενη μιας και αναπαριστα μια εργασια υ π ο  ε ξ ε λ ι ξ η. Ειμαστε μαρτυρες στη γεννηση μιας νεας αντιληψης, που θελει με ρεαλιστικο τροπο να περιγραψει, πώς ανθρωποι και θεαματα εργαζονται μαζι, αλληλοσχηματιζονται και συνυπαρχουν μεσα σ'ενα κοσμο που διαλυεται σε μια κολοσσιαια παραλυση. Μια μαζικη παραλυση, που μερικες φορες λεει, οταν μπορει ακομα να μιλαει, οτι δεν υπαρχει τιποτα να κανεις, ενω που και που ομολογει, οταν εξωθειται στα ακρα, οτι υπαρχουν τοσα να κανεις. Πραγμα που ειναι το ιδιο.

Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2015

Σάββατο, Νοεμβρίου 07, 2015

Livre de Chevet


λιγο πριν το σουρουπο,
κατω στα σοκακια της Αθωνος (στου τσαγκαρη παραδιπλα),
αν καποια γυναικα σε πλησιασει μην παραξενευτεις,
τα ματια της κι αν ειναι στρογγυλα και τρομερα,
σαν σαββατοκυριακα,
βλεπουν αυτα που εσυ δεν βλεπεις.

αγνωστες οι λεξεις στη γραφομηχανη,
προσθετεις την ταχυκαρδια της αρνησης,
αφαιρεις την ημικρανια των κακων σκεψεων,
διαιρεσε με το στερνο που δεχεται χαδια,
πριν υψωσεις σε φασεις-φρασεις αφοπλιστικης κοινοτοπιας.

ειναι η λ ε ξ η αυτη,
μην της μαθεις τραγουδια,
θα τα πιασει μονη της λιγο πριν τα μεσανυχτα
κατω στις αποβαθρες,
μη μυρισει λουλουδια να χαρεις,
ειναι χασιμο χρονου,
δεν υπαρχουν σπινθηρες σ'ενα σκοτεινο συλλογικο ασυνειδητο.

Ω, ο θεσπεσιος δαιμονας που πιαστηκε στα διχτυα μας,

Παρασκευή, Νοεμβρίου 06, 2015

Τετάρτη, Οκτωβρίου 21, 2015

για τον Τασο


...παψε, στο Διοικητηριο παρκαρα πανω στο πεζοδρομιο...
...και απ'την Προξενων κει που παλια ειχε κηπους να ανεβαινουν μοσχοβολιες απο γαζιες...
...ποιος ρημαξε τις γαζιες;...
...η καρδια μου να χτυπαει αρρυθμα, η τρελη! σα να ανεβηκα τις σκαλες με τα ποδια...
...εγω να ισορροπω πανω της, να την κρατω, οπως κρατας αγκαλια ζηλοτυπα τα χρονια που φευγουν...
...κι αν σου τα λεω ολα αυτα δεν είναι για το σκοινι που κρεμεται, γυμνο, απο το ταβανι, για τη ληθη ειναι, φιδι νηστικο, απλωνεται, κουλουριαζεται κατω απ τις γραμμες που γραφω. μιλα μου παλι γι' αγαπη.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 08, 2015

II. ΤΟ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ ΣΑΝ ΑΓΟΡΑ (Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ)

35
Σε αυτήν την ουσιαστική κίνηση των αγορών, που συνίσταται στο ν'απορροφά όσα υπήρχαν μέσα στην ανθρώπινη δραστηριότητα σε ρευστή κατάσταση, για να τα κατέχει σε στέρεη κατάσταση, σαν αντικείμενα που έγιναν η αποκλειστική αξία με το να διατυπώνουν στο αρνητικό τη βιωμένη αξία, αναγνωρίζουμε τον παλιό μας εχθρό, που ξέρει τόσο καλά να εμφανίζεται με την πρώτη ματιά σαν κάτι τελείως κοινό και αυτονόητο, ενώ αντίθετα είναι τόσο πολύπλοκο και τόσο γεμάτο από λεπτές μεταφυσικές αποχρώσεις, το εμπόρευμα.
36
Αυτή είναι η αρχή του φετιχισμού του εμπορεύματος, η κυριαρχία της κοινωνίας από "υπεραισθητά  αντικείμενα αν και γίνονται αισθητά", η οποία λαμβάνει χώρα απολύτως μέσα στις αγορές όπου ο αισθητός κόσμος αντικαθίσταται από μια επιλογή εικόνων, που υπάρχουν πάνω από αυτόν, και που συγχρόνως έχει κατορθώσει να αναγνωριστεί σαν το κατεξοχήν αισθητό.
37
Ο κόσμος ταυτόχρονα παρών και απών, που οι αγορές μας δείχνουν, είναι ο κόσμος του εμπορεύματος που κυριαρχεί σε ό,τι είναι βιωμένο.
39
Η εξέλιξη αυτή, που αποκλείει το ποιοτικό υπόκειται και η ίδια σαν ανάπτυξη, στο ποιοτικό πέρασμα: οι αγορές διατυμπανίζουν ότι έχει περάσει το κατώφλι της ίδιας του της αφθονίας, πράγμα που εξακολουθεί να συμβαίνει σε τοπικό επίπεδο και σε ορισμένα σημεία, αλλά ήδη ισχύει για την καθολική κλίμακα η οποία είναι το πρωταρχικό σημείο αναφοράς των εμπορευμάτων, σημείο αναφοράς που πρακτική κίνησή του, επαλήθευσε συνενώνοντας τη Γη ως μια παγκόσμια αγορά.
42
Οι αγορές είναι η στιγμή που τα εμπορεύματα έφθασαν την ολοκληρωτική κατάληψη της κοινωνικής ζωής.
44
Οι αγορές είναι ένας διαρκής πόλεμος του οπίου για να μας αναγκάσει να αποδεχθούμε την ταύτιση των αγαθών με τα εμπορεύματα και της ικανοποίησής του με την επιβίωση, που αυξάνεται σύμφωνα με τους δικούς της νόμους.
47
Ο πραγματικός καταναλωτής γίνεται καταναλωτής ψευδαισθήσεων. Το εμπόρευμα είναι αυτή η πραγματική υπαρκτή ψευδαίσθηση, και οι αγορές η γενική εκδήλωση της.
48
Η αξία χρήσης που περιλαμβάνεται εμμέσως στην ανταλλακτική αξία πρέπει τώρα να διατυπωθεί ρητά, μέσα στην ανεστραμμένη πραγματικότητα των αγορών ακριβώς επειδή η ουσιαστική πραγματικότητά της έχει διαβρωθεί από την υπεραναπτυγμένη εμπορευματική οικονομία και επειδή μια ψευδο-δικαιολόγηση καθίσταται αναγκαία στην ψεύτικη ζωή.
49
Οι αγορές είναι η άλλη πλευρά του χρήματος: το γενικό και αφηρημένο ισοδύναμο όλων των πρώτων υλών. Αλλά αν τα χρήματα έχουν κυριαρχήσει την κοινωνία ως αναπαράσταση της κεντρικής ισοτιμίας, δηλαδή του ανταλλάξιμου χαρακτήρα πλήθους αγαθών των οποίων η χρήση παρέμεινε μη συγκρίσιμη, οι αγορές αποτελούν το σύγχρονο αναπτυγμένο συμπλήρωμά του, όπου το σύνολο του παγκόσμιου εμπορικού μπλοκ εμφανίζεται, ως γενική ισοδυναμία για ό,τι ολόκληρη η κοινωνία μπορεί να είναι και να κάνει. Οι αγορές είναι τα χρήματα που κυττάμε μόνο, γιατί ήδη είναι το σύνολο της χρήσης που ανταλλάσσεται με το σύνολο της αφηρημένης αναπαράστασης. Οι αγορές δεν είναι μόνο ο υπηρέτης της ψευδο-χρήσης, είναι ήδη, μέσα τους, η ψευδο-χρήση της ζωής.
53
Η συνείδηση της επιθυμίας και η επιθυμία της συνείδησης είναι ένα και το αυτό σχέδιο που, στην αρνητική του μορφή, επιθυμεί την κατάργηση των τάξεων, δηλαδή, την άμεση εξουσία των εργαζόμενων σε κάθε στιγμή της δραστηριότητάς τους. Το αντίθετό του είναι η κοινωνία των αγορών, όπου το εμπόρευμα αυτοθαυμάζεται μέσα σ'έναν κόσμο που το ίδιο δημιούργησε.

Ι. Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ (Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΙΣΟΔΥΝΑΜΩΝ)



1
Ολόκληρη η ζωή των κοινωνιών στις οποίες κυριαρχούν οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής εκδηλώνεται σαν μια τεράστια συσσώρευση ισοδυνάμων.
2
Τα ισοδύναμα σε γενικές γραμμές, σαν συγκεκριμένη αντιστροφή της ζωής, είναι η αυτόνομη κίνηση του άψυχου.
3
Τα ισοδύναμα εμφανίζονται ταυτόχρονα σαν η ίδια η κοινωνία, ως μέρος της κοινωνίας, και ως μέσο ενοποίησης. Ως μέρος της κοινωνίας, τα ισοδύναμα είναι σαφώς ο τομέας που συγκεντρώνει κάθε βλέμμα και κάθε συνείδηση.
4
Τα ισοδύναμα δεν είναι ένα σύνολο εικόνων, αλλά μια κοινωνική σχέση μεταξύ των ανθρώπων, που προκαλούνται από τις εικόνες.
5
Τα ισοδύναμα δεν μπορούν να νοηθούν σαν κατάχρηση της λειτουργίας της όρασης, σαν ένα προϊόν των τεχνικών μαζικής διάδοσης εικόνων. Τα ισοδύναμα είναι μάλλον μια κοσμοθεωρία που τέθηκε σε ισχύ, πραγματωμένη, μεταφρασμένη υλικά.
6
Τα ισοδύναμα, κατανοητά στο σύνολό τους είναι τόσο το αποτέλεσμα όσο και το έργο του υφιστάμενου τρόπου παραγωγής. Τα ισοδύναμα δεν είναι ένα συμπλήρωμα του πραγματικού κόσμου, κάποιο πρόσθετο διακοσμητικό στοιχείο του. Τα ισοδύναμα είναι η καρδιά της έλλειψης ρεαλισμού της πραγματικής κοινωνίας. Σε όλες τις ιδιαίτερες μορφές τους, τις πληροφορίες ή την προπαγάνδα, τη διαφήμιση ή την άμεση κατανάλωση της ψυχαγωγίας, τα ισοδύναμα είναι το μοντέλο πλέον της κοινωνικά κυρίαρχης ζωής. Τα ισοδύναμα είναι η πανταχού παρούσα επιβεβαίωση της επιλογής που έχει ήδη πραγματοποιηθεί μέσα στην παραγωγή και η αντίστοιχη κατανάλωσή της. Μορφή και περιεχόμενο των ισοδυνάμων ταυτίζονται εξίσου με την ολική δικαιολόγηση των συνθηκών και των στόχων του υπάρχοντος συστήματος. Τα ισοδύναμα είναι και η μόνιμη παρουσία της αιτιολόγησης αυτής, σαν κατοχή του μεγαλύτερου μέρους του χρόνου που βιώνεται έξω από τη σύγχρονη παραγωγή.
7
Η κοινωνική πρακτική, ενώπιον της οποίας τίθενται τα αυτόνομα ισοδύναμα, είναι επίσης η πραγματική ολότητα που εμπεριέχει τα ισοδύναμα. Όμως το σχίσμα μέσα σ'αυτήν την ολότητα την ακρωτηριάζει σε τέτοιο βαθμό, ώστε τα ισοδύναμα να φαίνονται σαν σκοπός της.
8
Αφηρημένα δεν μπορεί να αντιταχθούν τα ισοδύναμα στην αποτελεσματική κοινωνική δραστηριότητα, αυτή η επανάληψη είναι η ίδια διάσπαση. Τα ισοδύναμα που αντιστρέφουν την πραγματικότητα, έχουν πραγματικά παραχθεί. Την ίδια στιγμή η βιωμένη πραγματικότητα είναι υλικά κατακυριευμένη απ'την παρατήρηση των ισοδυνάμων και αναπαράγει μέσα της την ισοδύναμη διάσταση, δίνοντας της ρητή συγκατάθεση. Κάθε έννοια, προσδιορισμένη μ'αυτόν τον τρόπο, δεν έχει βάση σαν βάση παρά το πέρασμά της στο αντίθετο. Η πραγματικότητα αναδύεται μέσα στα ισοδύναμα και τα ισοδύναμα είναι πραγματικά. Αυτή η αμοιβαία αλλοτρίωση είναι η ουσία και το στήριγμα της υπάρχουσας κοινωνίας.
10
Η έννοια ισοδύναμα ενοποιεί και εξηγεί μια σειρά από φαινόμενα που βλέπουμε. Θεωρημένα με τους δικούς τους όρους, τα ισοδύναμα είναι η επιβεβαίωση της φαινομενικότητας και η επιβεβαίωση κάθε ανθρώπινης δηλαδή κοινωνικής ζωής, ως απλή φαινομενικότητα. Αλλά η κριτική που φτάνει στην αλήθεια των ισοδυνάμων, το ανακαλύπτει στην ορατή άρνηση της ζωής, ως άρνηση της ζωής η οποία έχει γίνει ορατή.
11
Για να περιγράψουμε τα ισοδύναμα, τον σχηματισμό τους, τις λειτουργίες τους και τις δυνάμεις που τείνουν στη διάλυσή τους, θα πρέπει να διακρίνουμε τεχνητά αδιάσπαστα στοιχεία. Κατά την ανάλυση των ισοδυνάμων, μιλάμε σε κάποιο βαθμό την ίδια γλώσσα με αυτό που συμβαίνει στο μεθοδολογικό πεδίο της κοινωνίας που εκφράζεται με τα ισοδύναμα. Αλλά τα ισοδύναμα δεν είναι τίποτα άλλο από το νόημα της συνολικής πρακτικής ενός κοινωνικο-οικονομικού σχηματισμού, ο τρόπος χρήσης του χρόνου του.
12
Τα ισοδύναμα έρχονται ως μια τεράστια αδιαμφισβήτητη και απρόσιτη θετικότητα. Τα ισοδύναμα δεν λένε τίποτα περισσότερο από «αυτό  που φαίνεται είναι καλό, ο,τι είναι καλό φαίνεται". Η στάση που αξιωματικά απαιτούν είναι αυτή η παθητική αποδοχή, η οποία έχει ήδη εξασφαλίστει, με τον τρόπο που εμφανίζεται χωρίς να επιδέχεται αντίρρηση, το μονοπώλιό τους της φαινομενικότητας.
13
Ο θεμελιωδώς ταυτολογικός χαρακτήρας των ισοδυνάμων απορρέει απ' το απλό γεγονός ότι τα μέσα τους είναι ταυτόχρονα ο σκοπός τους. Είναι ο ήλιος που δεν δύει ποτέ πάνω από την αυτοκρατορία της σύγχρονης παθητικότητας. Τα ισοδύναμα καλύπτουν ολόκληρη την επιφάνεια του πλανήτη και κολυμπούν ασταμάτητα στη δική τους δόξα.
14
Μέσα στα ισοδύναμα, εικόνα της άρχουσας οικονομίας, ο στόχος δεν είναι τίποτα, η ανάπτυξη είναι το παν. Τα ισοδύναμα δεν θέλουν να καταλήξουν πουθενά αλλού, παρά στον ίδιο τον εαυτό τους.
15
Καθώς τα απαραίτητα αντικείμενα στολισμού παράγονται πλέον ως μια  δήλωση του γενικού ορθολογισμού του συστήματος, και ως προηγμένος οικονομικός τομέας που διαμορφώνει άμεσα μία αυξανόμενη πληθώρα εικόνων-αντικειμένων, τα ισοδύναμα είναι η κύρια παραγωγή της σημερινής κοινωνίας.
16
Τα ισοδύναμα υποτάσσουν τους ζωντανούς ανθρώπους, στο βαθμό που η οικονομία τους έχει ολοκληρωτικά υποτάξει. Τα ισοδύναμα δεν είναι τίποτα άλλο από την οικονομία που αναπτύσσεται για τον εαυτό της. Τα ισοδύναμα είναι μια πιστή αντανάκλαση της παραγωγής των αντικειμένων, και η άπιστη αντικειμενοποίηση των παραγωγών.
18
Τα ισοδύναμα είναι αυτό που διαφεύγει απ'τη δραστηριότητα των ανθρώπων, απ'την αναθεώρηση και διόρθωση του έργου τους. Είναι το αντίθετο του διαλόγου. Όπου υπάρχει ανεξάρτητη αναπαράσταση, τα ισοδύναμα συγκροτούνται εκ νέου.
19
Τα ισοδύναμα είναι ο κληρονόμος όλης της αδυναμίας του δυτικού φιλοσοφικού έργου το οποίο ήταν μια κατανόηση της δραστηριότητας που κυριαρχείται από τις κατηγορίες της όρασης, βασίζεται στην αδιάκοπη ανάπτυξη της συγκεκριμένης τεχνικής ορθολογικότητας που προέρχεται από τη σκέψη. Τα ισοδύναμα δεν αντιλαμβάνονται τη φιλοσοφία, φιλοσοφικοποιούν την πραγματικότητα.
20
Τα ισοδύναμα είναι το υλικό ανασυγκρότησης της θρησκευτικής ψευδαίσθησης. τα ισοδύναμα είναι η τεχνική υλοποίηση της εξορίας των ανθρώπινων δυνάμεων σ'ένα υπερπέραν, το ολοκληρωμένο σχίσμα στο εσωτερικό του ανθρώπου.
21
Στο μέτρο που η κοινωνία ονειρεύεται την ανάγκη, το όνειρο γίνεται αναγκαίο. Τα ισοδύναμα είναι ο εφιάλτης της σύγχρονης αλυσοδεμένης κοινωνίας που δεν εκφράζει τελικά παρά την επιθυμία της να κοιμηθεί. Τα ισοδύναμα είναι ο θεματοφύλακας αυτού του ύπνου.
22
Το γεγονός ότι η πρακτική δύναμη της σύγχρονης κοινωνίας η ίδια έχει αποσπασθεί, και έχει δημιουργήσει μια ανεξάρτητη αυτοκρατορία μέσα στα ισοδύναμα, δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά μόνο από το γεγονός ότι αυτή η ισχυρή πρακτική εξακολουθούσε να στερείται συνοχής και παρέμενε σε αντίφαση με τον εαυτό της.
23
Είναι η παλαιότερη κοινωνική εξειδίκευση, η εξειδίκευση της εξουσίας, η οποία βρίσκεται στη ρίζα των ισοδυνάμων. Τα ισοδύναμα είναι επομένως μια εξειδικευμένη δραστηριότητα, η οποία μιλά για όλους τους άλλους. Είναι η διπλωματική εκπροσώπηση της ιεραρχικής κοινωνίας ενώπιον του εαυτού της.
24
Τα ισοδύναμα είναι η αδιάκοπη ομιλία που η παρούσα τάξη πραγμάτων επιφυλάσσει για τον εαυτό της, ο εγκωμιαστικός της μονόλογος. Τα ισοδύναμα είναι η αυτοπροσωπογραφία της εξουσίας στην εποχή της ολοκληρωτικής διαχείρισης των συνθηκών ύπαρξης. Αλλά τα ισοδύναμα δεν είναι απαραίτητο προϊόν της τεχνικής ανάπτυξης ως μια εξέλιξη της φύσης. Η κοινωνία των ισοδυνάμων είναι η μορφή που επιλέγει η ίδια, το δικό της τεχνικό περιεχόμενο. 
25
Ο διαχωρισμός είναι το άλφα και το ωμέγα των ισοδυνάμων. Τα ισοδύναμα είναι η διατήρηση της απώλειας της συνείδησης μέσα από τη πρακτική μεταβολή των συνθηκών. Εκφράζουν αυτό που η κοινωνία μπορεί να κάνει, μέσα όμως σ'αυτή την έκφραση, το επιτρεπτό αντιτίθεται απολύτως στο εφικτό. 
27
Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία έξω από δραστηριότητα, και ως μέρος των ισοδυνάμων όλη η δραστηριότητα αναιρείται, όπως ακριβώς και η πραγματική δραστηριότητα ήταν πλήρης αντίληψη για την παγκόσμια κατασκευή αυτού του αποτελέσματος.
28
Τα ισοδύναμα ξανασυναντούν όλο και πιο συγκεκριμένα τις ίδιες τους τις προϋποθέσεις.
29
Η προέλευση των ισοδυνάμων είναι η απώλεια της παγκόσμιας ενότητας, και η γιγαντιαία επέκταση των σύγχρονων ισοδυνάμων εκφράζει το σύνολο αυτής της απώλειας: η αφαίρεση οποιουδήποτε συγκεκριμένου έργου και η γενική αφαίρεση της συνολικής παραγωγής μεταφράζεται τέλεια σε ισοδύναμα των οποίων η λειτουργία είναι είναι αυτή ακριβώς η αφαίρεση. Το τι συνδέει τους θεατές είναι μια μη αναστρέψιμη σχέση με το κέντρο το οποίο διατηρεί την απομόνωσή τους. 
30
Η εξωτερικότητα των ισοδυνάμων, σε σύγκριση με τον δρώντα άνθρωπο, φαίνεται απ'το γεγονός ότι οι ίδιες του οι χειρονομίες δεν του ανήκουν πια, αλλά ανήκουν σ΄έναν άλλο που του τις παρουσιάζει. Αυτός είναι ο λόγος που ο θεατής δεν αισθάνεται σαν στο σπίτι του πουθενά, επειδή τα ισοδύναμα είναι παντού.
31
Τα ισοδύναμα είναι ο χάρτης αυτού του νέου κόσμου που καλύπτει όλη την επικράτειά του.
32
Tα ισοδύναμα στην κοινωνία αντιστοιχούν σε μια συγκεκριμένη κατασκευή της αλλοτρίωσης.

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 30, 2015

Ακους τη σιωπη; Ειναι ο ηχος του μελλοντος.



 για να θελει να γραψει ή να διαβασει κανεις 
πρεπει να ειναι ενας κακομοιρης
η συναισθηματικη ηλιθιοτητα 
τα εχει φαει τα ψωμια της 
ειτε σας αρεσει ειτε οχι
Α.Β.

Κοιταζοντας το πραγμα ειτε απο τα μεσα προς τα εξω, ειτε απο τα εξω προς τα μεσα, περιοριζομαι στην καταγγελια μιας προβληματικης που μου φαινεται αξιοθρηνητη και για την κατανοηση της οποιας οπως το βλεπω επρεπε να νοιαστουμε καπως πιο εγκαιρα. Ο,τι θα πω δεν ειναι ο,τι πιο αναγκαιο να λεχθει και σιγουρα θα υπαρχει καλυτερος τροπος να ειπωθει. Λεω λοιπον: η αληθινη θλιβεροτητα της μοναξιας εγκειται στο οτι, καθε αλλο απο το να εισαι μονος με τον εαυτο σου, υπομενεις μεσα σου τη χειροτερη συντροφια: την εσωτερικευμενη παρουσια των αλλων. Πως να νοιωσεις μονος οταν σε κυνηγαει ο αλλος σου εαυτος του πολιτη, του αγωνιστη, του αρχηγου, του εραστη, του απωθημενου; Ο αλλοτριωμενος δεν βιωνει τη μοναξια, παρα μονο στην αλλη οψη του απομονωμενου εαυτου του, μεσα στον τρομο της προσκολλησης σε ο,τι τον απομακρυνει απο την επικοινωνια. Ομως η ηθελημενη μοναξια αρνειται τον κοσμο της αναγκαστικης μοναξιας. Σου μαθαινει να ζεις οχι καλυτερα, ουτε λιγοτερο καλα, αλλα διχως συγκριση. Οι τονοι σε αγγιζουν, τα χρωματα σου μιλαν. Η μοναξια ειναι η νυφη που προσκυνας, η συντροφος που προτιμας, η κουβεντα που αγαπας, η ομορφια που απολαμβανεις, η παρεα στην οποια ζεις, ενα ολοκληρωμενο προσωπικο μηνυμα απο το υπερπεραν. Δεν υπαρχει τιποτα φυσικοτερο και τιποτα φιλικοτερο για σενα. Ω, η υπεροχη μελαγχολια, η μακαρια απογνωση, η παραδεισια ομορφη ατολμια, η κοινωνικη θλιψη, η γλυκια σκληροτητα. Τα αστερια! Ειναι υπεροχα. 

Περασε πια ο καιρος της καταρας που ουρλιαζε μονοτονα: "μοναχος σου εισαι ανισχυρος, χωρις την κοινωνια εισαι ενα τιποτα". Δεν στεκει πια η ταυτιση της μοναξιας με τον ηθικο εξοστρακισμο, τον αποκλεισμο απο την κοινοτητα, τον εξιλασμο του λεπρου και του αποδιοπομπαιου τραγου. Ματαια η τρομοκρατια του καθωσπρεπειταλισμου εξακολουθει να διακηρυσσει οτι δεν υπαρχει σωτηρια εξω από την εκκλησια, το κομμα, την οικογενεια, την ομαδα, τον νομο, τις κοινωνικες σχεσεις. Ξερεις πια, οτι η ελπιδα που επιφυλασσεται για το ποιμνιό της ειναι στο εξης λιγοτερο αποδοτικη απο την ευεργετικη απελπισια του αποκλεισμενου, του ετεροδοξου, του απομονωμενου. Η Ελλαδα ειναι η πατριδα των αγχολυτικων, ο παραδεισος των αντικαταθλιπτικων, η γη Χανααν των νευρωσεων. Η δυσανεξια, η κουραση, η καταθλιψή μας, ενω μπορουν να γινουν αντιληπτες σαν τα συμπτωματα αυτου το οποιο οφειλει να θεραπευθει, δεν ειναι προβληματα παρα μονο γι’ αυτον που θελει να μας καθυποταξει. Η καταθλιψη δεν ειναι μια κατασταση, αλλα ενα περασμα, ενα “στο επανιδειν”, ενας βηματισμος τοιχο-τοιχο προς μια προσωπικη αποσυνδεση. Ειναι πραγματι γι’αυτο που τουτη η κοινωνια δε δισταζει να πασαρει τα βρωμοχαπια της στα “πολυ ζωντανα” της παιδια και που μπλεκει οποιον μπορει σε μακροχρονιες φαρμακευτικες ή αστυνομικες εξαρτησεις. Η διατηρηση του Εγω σε μια κατασταση μονιμης ημι-αποτυχιας, σε μια χρονια ημικαταρρευση, ειναι το μυστικο το πιο καλοφυλαγμενο της συγχρονης ταξης πραγματων. «Ονειρεψου», «Νιωσε», «Μοιρασου», «Διασκεδασε». Ελεγκτες, φιλοσοφοι και δικαστες. Lifestyle αγγουρια γλειψτε το πουλι σας. Αν η απογνωση της επιβιωσης δεν ενωθει με την απεραντοσυνη των χειρονομιων ελευθεριας σαν μονος φορεας της αυθεντικης επικοινωνιας και της ανικανοποιητης -ως τωρα;- επιθυμιας να συγκλονισει τα χρονια που θα ρθουν, σας περιμενει η τρυπια καρεκλα της αναγκαστικης απομονωσης ή της ψευδαισθησης του "ειμαστε μαζι". Η ηθελημενη απομονωση ειναι η καταδικη που υπογραφει η δικη σας κοινωνικη οργανωση και που απαγγελλεται εναντιά σας. Τα παντα συγκλινουν σε μια αοριστη περιοχη που οριζεται απο τα βλεμματά μας, που ειναι ομοια μ'εκεινα των μπλαζε μυστικων αστυνομικων.


δικος σου μεσ' στις φλογες

Τετάρτη, Αυγούστου 19, 2015

Ερως 2015


Αν ηταν 1995, δεν θα ειχαν κανει τιποτα και θα επιθυμουσαν ακομα ο ενας την αλλη, αν ηταν 2005, δεν θα ειχαν κανει τιποτα για να μη χρειαστει να βαρεθουν ο ενας τη αλλη απο το πρωτο αγγιγμα, θα ειχαν χωρισει με την πρωτη ματια ή θα ειχαν κοιμηθει μαζι αναισθητοι απο το ποτο. Αν ηταν 1985 θα ειχαν παντρευτει, αν ηταν 1995 θα ειχαν παει σινεμα, θα περνουσε το χερι του στον ωμο της για να ξεπιαστει, θα της εδινε ενα φιλι, θα τον απωθουσε χωρις να τον απωθει στ'αληθεια και προς το τελος της ταινιας θα τον αφηνε να τη φιλησει. Το 2005 θα τον φιλουσε αυτη, μεχρι το 2008 θα τον φιλουσε αυτη και απο το 2008 μεχρι το 2015 δεν θα πηγαιναν καθολου σινεμα. Θα περπατουσαν για λιγο μαζι και υστερα θα ελεγαν πως εχουν το πρωι μια δουλεια και θα χωριζαν.

Αν ηταν 2005 θα ηξεραν και οι δυο πως στο τελος της βραδιας θα επρεπε υποχρεωτικα να πανε σπιτι του ή σπιτι της, να συζητησουν δεκα δεκαπεντε λεπτα, να γυρισει να καθισει καπως πιο κοντα της, να του χαϊδεψει τα μαλλια, να την κοιταξει στα ματια, να σκυψει και να τη φιλησει. Αν ηταν 1995 ολα αυτα θα γινοντουσαν σε δεκα δεκαπεντε μερες. Αν ηταν απο το 2008 μεχρι το 2015, θα πηγαιναν κατευθειαν στο κρεβατι, θα φιλιοντουσαν λιγο, θα τελειωναν μαζι ή χωριστα, θα τη ρωταγε αν θελει νερο, θα ελεγε φερε, θα αναβε τσιγαρο, θα το κανανε δευτερη φορα, θα πεφτανε για υπνο αβολα και θα παρακολουθουσαν ο ενας τον υπνο της αλλης. Το πρωι θα ελεγαν πως εχουν μια δουλεια, θα περπατουσαν για λιγο μαζι και υστερα θα χωριζαν.

Αν ηταν 1995 καποια στιγμη θα του ελεγε πως πρεπει να παει σπιτι της, θα τον εβλεπε αυριο, μηπως ειχε δουλεια; Τι δουλεια να εχει, τρελαθηκες που εχω δουλεια, θα τη συνοδευε μεχρι την εισοδο της πολυκατοικιας, θα της εδινε το πρωτο ή τελευταιο φιλι της βραδιας, θα την εβλεπε αυριο στο ιδιο μερος, Αν ηταν 2005 θα εβρεχε και θα του λεγε πως μουσκευεις λιγοτερο αν μοιραζεσαι τη βροχη, θα αγορευε, θα αγορευε, θα αλλαζε τον κοσμο. Θα τον αλλαξουμε μαζι αφου δεν σου αρεσει, θα της ελεγε. Αν ηταν 2005 θα ανεβαινε μαζι της χωρις να την ρωτησει, θα τελειωναν μαζι ή χωρια και θα προλαβαινε να γυρισει πρωτη απο την αλλη μερια. Μεχρι το 2008 θα προλαβαινε να γυρισει πρωτη απο την αλλη μερια. Απο το 2008 μεχρι το 2015 θα γυριζαν ταυτοχρονα, μεχρι το πρωι που θα την χαιδευε και θα της ψιθυριζε στο αφτι πως εχει μια δουλεια. 

Αυτα τα τριαντα χρονια ολοι βρεθηκαν ξαφνικα να εχουν μια δουλεια, πρεπει να βρισκονται καπου. Το ξημερωμα που λυνονται οι αγκαλιες, η απομονωση του ζευγαριου δεν αντιστεκεται στην απομονωση ολωνων, οι εραστες ξαναριχνονται στη ζουγκλα γυμνοι και τα σφιχταγκαλιασματά τους εχουν γινει γελοια και ανισχυρα. Μεσα στο θανατο του ζευγαριου αναμενεται να γεννηθουν ταραχωδεις μορφες συναισθηματικης συνδεσης, τωρα που το σεξ είναι φθαρμενο ως το κοκκαλο, τωρα που η αρρενωποτητα και η θηλυκοτητα φορουν ρουχα τελειως σκωροφαγωμενα, τωρα που τρεις δεκαετιες πορνογραφικων καινοτομιων εχουν εξαντλησει καθε θελγητρο της υπερβασης και της ελευθεριας. Ο ερωτας κατρακυλησε στην καθαιρεσή του: ειναι ο ιδιος μια κοινωνικη εφευρεση μιλαει τη γλωσσα των γυναικειων περιοδικων και της ψυχολογιας, ειναι θωρακισμενος με στρατηγικες μεχρι αηδιας. Κι οταν, απο τυχη, καποιος βρει εκει καποια αληθεια, αυτη κανει εκκληση σε εναν διαμοιρασμο που αντιτιθεται στην ιδια τη μορφη του ερωτα. 

Τρίτη, Αυγούστου 11, 2015

Ναυσικα


ειχαμε αστειευτει για το θεμα αρκετες φορες.
μπροστα της ενα μικρο μπολ με πολυ γυαλιστερα φυστικια, διπλα σκληρο πακετο, κινηταρα, αναπτηραρα, ενα κουτακι καραμελιτσες tictac πορτοκαλι, σηκωνει την μπυρα, τραβαει καλη ρουφηξια, σκουπιζει τον αφρο απ το πανω χειλος της με τον κομπο του δακτυλου, αναβει ενα τσιγαρο, τραβωντας προς το μερος της ενα διαφανο σταχτοδοχειο, στριφογυρνωντας το ελαφρα, για να ικανοποιησει καποια αδιορατα κριτηρια καποιου αδιορατου τελετουργικου, μεσα σε αγχος και τις ορμονες που απελευθερωνονται οταν νοιωθεις πως σε αδικουν. σαν την επαναλαμβανομενη κατηγορια πως βρισκεται σε "αρνηση", κατηγορια της οποιας οποιαδηποτε αρνηση φυσικα εκλαμβανεται ως τεκμηριο της ιδιας της κατηγοριας, αφου οταν λες την πρωτη λεξη ολα αλλαζουν, αφου ολα εχουν ειπωθει χιλιαδες φορες και σε απομακρυνουν αμεσως απο αυτο που αισθανεσαι, σ ενα απειρο εδω και τωρα, σ ενα αδηφαγο παρον που δεν κατανοειται με τιποτα και καθε στιγμη απλωνει τα διχτυα του σ ενα νικηφορο παρελθον που το κοιταζε με δεος, οπως την βλεπαμε με απορια στη Νομικη το 01 ή στο Πολυτεχνειο το 03, αλλαζαμε απλα το μερος, της διναμε μια ευκαιρια και περιμεναμε, δεν ηταν δυνατο να μην συναντηθουμε, αρκουσε ενα σημα ενα vibe, ενα τι συμβαινει; -τιποτα. ενα ελα να σου πω...ελα παρε με απο δω. παμε να φυγουμε απο δω μεσα. θα μου πεις καλυτερα ετσι. μολις γραφεται η πρωτη λεξη απομακρυνεσαι αμεσως απο αυτο που αισθανεσαι.

Παρασκευή, Αυγούστου 07, 2015