Αναγκαια Μεσολαβηση

μιας και οι ιδιοι λογοι, που εμποδιζουν τα τσομπανοσκυλα των λεξικων να απολιθωσουν τις λεξεις, μας επιτρεπουν να εκφραστουμε με νεους τροπους αρνουμενοι το δοσμενο  νοημα, χρειαζομαστε ορισμους τοσο αυστηρους που δεν θα κατορθωσουν ποτε να τους χρησιμοποιησουν. το να λεγονται τα παντα δεν μπορει να υπαρξει χωρις την ελευθερια του να γινονται τα παντα, οταν το γλωσσικο συστημα ειναι η κατοικια και το καταφυγιο της αστυνομικης βιας, γι αυτο ο καλυτερος τροπος να απολυμανουμε τα φτερα και τα σωματα των Egretta garzetta, ειναι σβηνοντάς τους απο τις μνημες του υπολογιστη μας;

Αναμνησεις ΙΙΙ

ΖΟΥΜ

αγκαλια στη καμε
ειπε ο εγωισμος στις ενοχες
κλικ ζουμ
delete

το συναισθημα αντιλαμβανεται την αναμνηση
σαν αναγκαιο κακο
η αναμνηση αντιλαμβανεται το συναισθημα
σαν κατι αχρηστα πολυτελες

απ την εξεταση του του πως το ζησαμε αντι για το τι εχουμε να ζησουμε
μεχρι την αλλοιωση του βλεμματος αντι για το μετασχηματισμο του υπο παρατηρηση χωρου
οι αναμνησεις και τα συναισθηματα
ειναι περιστρεφομενα

σαν κι αυτα που θα λενε ή θα κανουνε
σε δεκαπεντε χρονια 
ολοι αυτοι που εμεις γνωριζουμε
δηλαδη ολα αυτα 
που απο τωρα μπορουμε να προβλεψουμε
οτι δεν προκειται να κανουν πια

απο-ισοπεδωσαμε την παιδικη ηλικια
γιατι δεν φυγαμε ποτε απο εκει
ειπαν οι ενοχες στον εγωισμο
κλικ ζουμ 
delete

Θ7 SALONICA

μια ωρα στο facebook 

σαραντα χρονια μπλογγερ

στην καλυτερη εντεκαδα ολων των εποχων

παιζουν στραϊκερ ο μουτσοντριγκο με τον πουλιδο

Αντε

για να χαραχτει στη μνημη μου η μορφη σοΥ

δρομε που το ονομα σου αναφερθηκε

δεν εισαι παρα ενα μεσο στην υπηρεσια της αδυναμιας

και μονο ως τετοια δεν σου επιτρεπεται να σε νοσταλγω

κι αν να χασω δε θελω κανενα γραμμα απ οσα εχεις να  μου πεις

κι αν ειμαι τουλαχιστον ευγνωνων του προς τα εμενα ενδιαφεροντος σου

γιατι να μην σκεφτομαι να μπορουσα ποτε ποτε

τη διεισυτικη αρμονια της ολεθριας πνοης σου

ο πιο απλος τροπος να τελειωνει η αγωνια

ειναι να θολωσεις τα ματια σου

στους δρομους και τις πολεις 

η πιο συντομη ειναι η στιγμη του δισταγμου

Ο Τοπος του Παραπλανημενου

Το συναισθημα ειναι εξ ολοκληρου φυλακισμενο αναμεσα στη λαχταρα για ανακαλυψη που δεν περιοριζεται απο τιποτα κα τη δυναμη συλλογισμου που συνθετει λογικες απαγωγες στα συνορα της αιωνιοτητας. Ετσι η εξελιξη του παροντος εκτυλισσεται σαν μια διηνεκης ανωμαλια αναμεσα σε ορθολογικες αναγκαιοτητες και σε επιθυμιες, φαντασιωσεις και ονειρα που μαλλον μας κανουν να λεμε ψεματα για να υποστηριξουμε  αληθειες με δυνατοτητες. Μια πιθανοτητα, που επειδη δεν εχει προβλεφθει ποτε ειναι αδυνατο να προβλεφθει, προκαλει εκπληξη, καταπληξη, δραση κατοπιν εορτης ή πονταρισμα στο τυχαιο, με συνεπεια η προσπαθεια συνθεσης της εμπειρικης γνωσης με το απροβλεπτο, να καταληγει να αποκλειει το απροβλεπτο αφαιρωντας τη διασταση του παροντος απ τη γνωση.  Να περνιεσαι για ανευθυνος, ειναι ο σιγουροτερος τροπος να εισαι υπευθυνος για τον εαυτό σου.

Κριμαιαιαια

Καθε μας βλεμμα βρισκεται σε κατασταση συνεχομενου μετασχηματισμου,

απο την στιγμη που γαλουχειται η αυτοαρνηση σκοπιμα και αsυνειδητα ηθελημενα.

Η ελλειψη λειτουργικοτητας, οχι μονο οπως φαινεται να ειναι, 

αλλα και οπως δεν επρεπε να εχει γινει,  πως δειχνει στο μυαλο μας τον Πουτιν 

σαν εκφραστη μιας αντικαπιταλιστικης συνιστωσας; 

Σε τι χρησιμευει να εξεγειρεται κανεις,

αν η πολιτικη ανυπακοη δεν αγνοει ολα τα ουκαζια;

Αν το καλοσκεφτεις η Κριμαια ειναι η Κυπρος της Μαυρης Θαλασσας.

Μοναξια_Χωρις_Συμβιβασμους

κυττα πως πηγαινοερχομαι 

απ αυτο που ειμαι

σ αυτο που θενα θελα να ειμαι

πομπωδες αντιγραφο

των καλων οικογενειαρχων

και των χαζων προϊσταμενων μας

κυττα πως πηγαινοερχομαι

απο σιωπηλες αποθθαρρυνσεις

σε βαρετα γλωσσοκοπανηματα

ισχυρος ξενιστης 

σε εγωισμο και ενοχες

που αθορυβα μετασχηματιζονται

να μπορεις να εχεις γνωμη

να μπορεις

να μπορεις να συγκλονιζεσαι

Υπερβαλλουσα Ψυχροτητα - Αδυσωπητη λογικη 1-1

Στο υπόσχομαι, θα έρθει μια μέρα

που ο ρεαλισμός 

θα ζητιανεύει γονατιστός

 λίγα ψίχουλα απ'το ρομαντισμό σου.

(Εχουμε νικησει και δεν το ξερουμε) 

Ψ.

μολις συμφωνησεις πως η κοινωνικη επιδραση της τεχνης

ειναι ραθυμια, ψευτικη επαρση, δεισιδαιμονια, αισθησιασμος και διαστροφη

θυμισου πως απ'το Γραμμα του Οραματιστη μεχρι τις Εξομολογησεις του Ρουσσω

ενα κυμα θαρρεις ολοδροσο διαχωριζει την κατανοηση με την εξηγηση

δεν ειναι αντωνυμια ή επιρρημα για να την περιγραψω 

ειναι που την εκρυψες στα ονειρά σου 

γιατι μαζι της δεν ζεις

χωρις να την πεταξεις στη φωτια πρωτα να δουμε τί πιανει

ειμαστε θεατες απροκαλυπτης και ταυτοχρονα μυστικοπαθους εφαρμογης

ενος προληπτικου εμφυλιου πολεμου

προσαρμοσμενου στις επιταγες ενος προσχεδιασμενου μελλοντος

οποιος χρησιμοποιει τη λεξη σπεκουλα διαδιδει το ψευδος και ενθαρρυνει το ελαττωμα

τα οργανα μας και οι αισθησεις μας ειναι ευαισθητα μονο στις διαφορες,

η ενεργεια εκδηλωνεται σαν διαφορα εντασης, τασης ή ποσοτητας,

ειδικοτερα ο χρονος μας ειναι κατανοητος

μονο σαν σχεση μεταξυ συμβαντων, σαν αλλαγη

εχουμε να κανουμε με μυστικες υπηρεσιες

οι οποιες στο μετρο που αυξανουν σε δυναμη και προσωπικο

καταληγουν να συνωμοτουν και να αυτοεπιτηρουνται

ε ν α ν τ ι α στον εαυτό τους.

η πληξη ειναι εξ ορισμου εξτρεμιστικη και ανταγωνιστκη

με τη βλακεια μιας προβλεψιμης υπαρξης

και την αδιαφορια που εχει γεννηθει προκαταβολικα.

μετουσιωνεται σε επιθυμια για το απροσδοκητο και παθος για το παραλογο

ORIGINALE

Καθωσπρεπειταλισμος

στο κομιτατο του φαινεσθαι

η ενεργητικη ποιοτητα 

δεν εχει αναγνωρισιμη υποσταση

και αυτο ακριβως την προφυλασσει

και τη διατηρει και την ανανεωνει

στο λυσσασμενο κυνηγι του μη αυθεντικου

η ικανοποιηση τη μη ικανοποιησης

ενεργοποιει την καταλυτικη αφυπνιση

της απολυτης επιθυμιας 

για καθετι αυθεντικο

ακομα και ο πιο αλλοτριωμενος

εχει μια αναλλοιωτη φλογα 

προστατευμενη απο ψευδη και καταναγκασμο

η οποια φουντωνει οσο πλησιαζουν

τα βελη αφομοιωσης και οικειοποιησής της

οσο φτωχη κι αν ειναι αυτη η φλογα

δεν παυει να ειναι ενδομυχα

ο μονος οδηγος ο μονος κατανοτητα ασφαλεστερος

απο ολες τις γνωσεις οι οποιες

στηριζονται σε αυθαιρετες παραδοχες

η δημιουργικη αναταραχη που σε διαπερνα 1000 φορες τη μερα

η παλινδρομηση ανικανοποιητων ποθων

οι ονειροπολησεις που αλληλοκυνηγιουνται μες στο πραγματικο

η επιγνωση απροσδιοριστων αγνωστων αισθησεων 

η συνειδηση του παροντος εναρμονισμενη με τη βιωμενη εμπειρια

οταν εκφραστουν συμφωνα με τους κανονες του καθωσπρεπισμου

οταν αυτοκαταστραφουν περιορισμενα απ τη σαπιλα της εξουσιας 

οταν η κοινωνικη οργανωση ελεγξει τη συνισταμενη τους

οταν συμβιβαστουν στην καταφαση της κοινοτυπιας

οταν το παρον υποβιβαστει σε μελλοντικη αναμνηση

τοτε θα ειμαστε πτωματα ή ρομποτ

αιχμαλωτοι στην ιστορικη φαση του καθολου

η επομενη κινηση πρεπει να ειναι η αλλαγη του ολου

γιατι αλλη η οργανωση της αμυνας 

και αλλη η προετοιμασια της επιθεσης

Ζητω Το Χαος

Στους δρομους οπου οι παρορμησεις απο τη δινη της ροης του αιματος μου και η ροπη που παραγουν τα λυσσασμενα μου νευρα, με πανε και με φερνουν, δεν περναει ουτε μερα που να μην ανακαλυψω μιαν αληθεια. Το διαστημα αυτου του δευτερολεπτου που διαρκει η λαμψη της αληθειας, μενω με το συναισθημα πως εχω κλεψει απ το ανεξερευνητο κατι απ το πραγματικο, καταληγοντας να δυσκολευομαι ολο και περισσοτερο να γυρισω στον εαυτο μου,  καθως ψαχνω να με βρω και γω δεν ξερω που.

Αυτον τον κομπο κεντρικης ασφυξιας, που εχει εγκατασταθει σαν σφηνα μεσα στο στηθος μου, στο κεντρο ισως της πιο συμπαγους και καθαρης υπαρξης μου, οπου οι δυο εννοιες του σωματος και του πνευματος συγχεονται, εμαθα να τον διασκεδαζω με τεχνασματα ψευτικης συγκαταβασης. Πλεον το να αφεθω στην τυχη και να βουτηξω μεσα στην ολοτητα της βεβαιοτητας μιας αληθειας που προαισθανομαι πως γυρευει να με συναντησει, ειναι καιρος να γινει το νοημα της ζωης μου. 

Ουτε η κραυγη, ουτε ο λυγμος μου δεν πηγαζουν απο μεσα μου. Λαχταραω να καταστρεψω γιατι στο μυαλο μου, καθετι που προερχεται απ τη λογικη, δεν στεκει. Εμπνεομαι απο οσα με ταραζουν παρα απο οσα απευθυνονται στη λογικη μου. Εκπλησσομαι καθως ανακαλυπτω αλλοκοτες διαβαθμισεις στο νευρικο μου συστημα, γοητευομαι απο μια αποκοσμη αισθηση ικανοτητας και ετοιμοτητας για την αποκατασταση μιας βεβαιοτητας που δεν εχω ιδεα απο που πηγαζει, απορριπτοντας τους καθησυχασμους των ψευδαισθησεων της λογικης. 

Κατα τη διαρκεια αυτης της θαμμενης μεσα στα τρισβαθα της ψυχης μου αναζητησης, μερικες φορες νομιζω πως αφουγκραζομαι εκρηξεις, σα να συγκρουονται αγνωστοι πλανητες ή σα να ακινητοποιουνται αποτομα φωτιες. Φωτιες σαν ανεπαισθητες αληθειες θαρρεις απο θαυμα ξαναγεννημενες. Αληθειες που οποιος τις κατεχει δεν τις γνωριζει, κατι σαν ευαισθησια. Ευαισθησια εσωτερικη, απολυτη και κατα συνεπεια μοναχικη και μοναδικη.

Ειναι η ταξη, η κατασταση και η σημασια του Χαους. Ομως αυτο το χαος αδυνατω να το αποδεκτω οπως ειναι, καταληγοντας να το ερμηνευω και κατα συνεπεια να το χανω. Κι αυτο τα λεει ολα.

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

Διορθωνοντας ποιητικα την πληροφορια, αποκρυπτογραφωντας την επικαιροτητα, μεταφραζοντας τους επισημους ορους και αντιστρεφοντας την προπαγανδα των γεγονοτων, καθε στιγμη απο ξεκρεμαστη και ασυμπληρωτη συγκυρια, αργα ή γρηγορα αυτοπραγματωνεται και αυτοσυμπληρωνεται, ακινητοποιωντας το αυθεντικο βιωμα και μετουσιωνοντάς το, οπως μια γεννητρια μετατρεπει τη μηχανικη ενεργεια σε ηλεκτρικη και κατοπιν τη διοχετευει σε μια διαταξη που μετατρεπει την ηλεκτρικη σε μηχανικη ή αλλη.

Μπορει και να λεω ανοησιες, αλλα η σιωπηρη επικοινωνια που γνωριζουν απο πρωτο χερι οι ερωτευμενοι και που καθιστα πολυτελεια λεξεις και κινησεις που περισσευουν εκει ακριβως που δεν χρειαζονται να ειπωθουν ή να αποδειξουν κατι, οσο γελοια κι αν φαινεται σε οποιον δε συμμεριζεται αυτο το μεθυσι, ειναι η μονη εφαρμογη του συνεκτικου σχεδιου, της ατελειωτης ευχαριστησης και της συνειδησης οτι αυτο που ισχυει για μενα ή εσενα ισχυει για ολους.

plutôt que d'en croire mes yeux

je préfère perdre ton image

sous toutes mes faces

Ο ανοιχτος διαλογος με τη μορφη μιας συζητησης μαραθωνιου φυσικα δεν απαιτει να γνωριζομαστε για να σκεφτομαστε ή να επιθυμουμε το ιδιο ακριβως πραγμα. Οι προωρα τσακισμενες ονειροπολησεις ενοτητας, η αναμνηση της μαγικης ατμοσφαιρας που περιβαλλει τις αληθινα κοινωνικα αλληλεγγυες μικροκοινοτητες ή και παρεες και η επιτευξη της μετατροπης μιας σειρας απο στιγμες σε ενα ολοστρογγυλο λεπτο και μια αυθεντικα βιωμενη ολοτητα που δεν γνωριζει διαρκεια ή ποσοτητα αλλα μονο ποιοτητα, δεν ειναι αλλο απ το σημειο μηδεν οπου ολα αρχιζουν πραγματικα. 

Απ την ιστανμπουλ, το καϊρο, το ριο, τη σοφια, την στοκχολμη, την αθηνα, η ποιοτικη αναταραχη που εξεγειρει τις μαζες, επειδη ακριβως πηγαζει απευθειας απ το ριζοσπαστισμο των μαζων, διορθωνει τα συνορα της αποκτηνωσης και της υποταγης. Η μπερδεμενη γεωμετρια της εξουσιας και η αυτοακρωτηριαζομενη αλγεβρά της, οπου καθε ποσοτητα γινεται αβεβαιη εφοσον οικονομοποιειται με αμφιβολη καθε φορα συναλλαγματικη αξια, με αναγκαζει, τωρα αυτο το αυγουστιατικο ξημερωμα, να γραφω απο ανυπομονησια με ανυπομονησια. Για να ζησω χωρις νεκρο χρονο, γιατι εχουμε κοινο σχεδιο, γιατι εχουμε κοινο σχεδιο, γιατι εχουμε κοινο σχεδιο.

Το Επικεντρο Της Ανησυχιας

σε μια πραγματικοτητα με 
λιγοτερο μισος και περισσοτερη περιφρονηση,
λιγοτερο ερωτα και περισσοτερη προκολληση,
λιγοτερη γελοιοτητα αλλα περισσοτερη βλακεια,
λιγοτερες επιθυμιες και περισσοτερη ζηλεια,
λιγοτερη λογικη και περισσοτερο υπολογισμο,
λιγοτερη λαχταρα και περισσοτερη βιασυνη,
η μονη δυνατοτητα επιλογης ειναι
αναμεσα στην αοριστη ευχαριστηση της αφομοιωσής μας
και στην πληκτικη αποδοχη μιας ρουτινας που δεν μας αφορα.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ

ΠΟΥ ΝΑ ΑΡΜΟΖΕΙ

ΣΤΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΜΑΣ

ΑΦΟΥ ΚΙ Η ΣΤΑΧΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ 

ΑΠΟ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

και ισως μιλαμε για το αιωνιο βασανο της ανθρωποτητας
σε προεπαναστατικες περιοδους






Υπηρεσία Δημόσιων Μυστικών

ρεφορμισμος - μηδενισμος 0-1

"εφ οφον συμφωνησαμε πως ολες οι θρησκειες και οι φιλοσοφιες της Ιστοριας εχουν την καταδική τους ευθυνη στην αποτυχια,
αλλες φορες αποσαφηνιζοντας και αλλες οχι την ατομικη αληθεια, διαφοροποιωντας παντοτε ομως τμηματικα καθε φορα την εφαρμογη του ξεπλανεματος

εφ οσον συμφωνησαμε πως υπαρχουν κοινα στοιχεια στη δικτατορια του θεου, ενος βασιλια, ενος ηγετη,  ενος κομματος, μιας οργανωσης κλπ,
παντοτε διαπιστωμενης υπαρξης ιεραρχημενης δομης εξουσιας, που εξηγει τη διαχρονικη μονιμοτητα της αμφισβητησης και της καταστολης

εφ οσον συμφωνησαμε πως η πραγματωση της θεϊκης τελειοποιησης ειναι ο δρομος προς την εγκαταλειψη του Θεου, με τη μορφη της ολοκληρωμενης αμφισβητησής του, συμπαγους αρνησής του και αθρυμματιστης διεκδικησης της πρωτοτυπης μεταφρασης της ουσιας που εκπροσωπει

εφ οσον συμφωνησαμε πως οσα πραγματα επλασε ο Θεος ειναι κοινα σε ολους.
και ο,τι το ματι ορεγεται-το χερι να το παιρνει. 
και ενωμενος με το Θεο ειναι εκεινος που ο,τι κι αν κανει του ειναι αδυνατο να αμαρτησει.
οποιος κατουρησε στην κολυμπηθρα μας καταλαβαινει..."

ημερα κατουρηματος σε εκκλησιες...
(δεκαπενταυγουστος 2013)
enjoy!

Βικτωρ - Κωστας

   

εδω

ΣΧΕΔΙΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ, ΟΝΕΙΡΑ ΝΑ 'ΧΕΙΣ ΜΠΟΛΙΚΑ

..

˙

για οσους ανοιξαμε τωρα τις τηλεορασεις μας

η εδραιωση της αποψης, 

πως δεν υπαρχει η δυνατοτητα 

πραγματωσης του παραμικρου στοχου

ή εστω γεννησης καποιας υποψιας αισιοδοξιας,

προϋποθετει αλλα εχει και σαν συνεπεια

τη μεταβιβαση της στασιμοτητας της ξεφτιλας 

ολο και πιο πολυ στο εσωτερικο του ατομου,

χτιζοντας μεσα μας ενα παρακρατος πλαστης προσωπικοτητας

και οριζοντάς μας σαν ακριβως οσα δεν ειμαστε.

για οσους ανοιξαμε τωρα τις τηλεορασεις μας

η καθολα εντιμη προσπαθεια αποσιωπησης αυτης της ιστορικης ηττας

και η αποπειρα αναγνωσης αυτης σαν ιστορικη νικη,

αφηνοντας πανεξυπνα υπονοιες 
για θειες προνοιες και ιστορικες αναγκαιοτητες,

οφειλει να προσδιοριστει σαν προσπαθεια επεξεργασιας 

νεων συμπεριφορων και τροπων να παθιαστει κανεις μαζι τους,

με σκοπο την ενοποιηση του χρονου 

που κυλαει σαν τις αδειες μερες της βδομαδας,

καταδικαζοντάς μας σε καταπτωση και

εχυδαϊσμο γουστων επιθυμιων και συλλογισμων.

για οσους ανοιξαμε τωρα τις τηλεορασεις μας

η προσωπικη προσπαθεια-αγωνας 

για ευθυγραμμιση της ατομικης αληθειας 

με την ποιοτητα της κοινωνικης ζωης 

μεσα σε μια πραγματοποιησιμη ατμοσφαιρα ευνοικων συνθηκων 

για  πραγματικο διαλογο μεταξυ μας,

οφειλει να εκκινησει απο την ακυρωση 

της διαχωρισμενης εξουσιας στη σκεψη, 
αποφευγοντας τον εκφυλισμο σε μια χαμενη ζωη,
ενιοτε χαρουμενης αρκει να μη μιλαμε γι αυτο 

για οσους ανοιξαμε τωρα τις τηλεορασεις μας

οπως τα γραμματα εισβαλλουν στις λεξεις και τις προτασεις μας,

δυσχεραινοντας τον επαναπροσδιορισμο των στοχων

και την επανα_συ_ζητηση των ονειρων μας,

ετσι καραδοκει η ικανοποιηση μιας ψευτικης ολοτητας

η οποια δε θα εχει κανενα περιεχομενο

παρα μονο ποιοτικα αλματα
βαρεμαρας, αργοποριας και αδρανειας,

χριζοντας τη γομα απαραιτητη 

οσο και τη ληθη σαν το εσχατο οπλο ή παθος μας

Συναξαρι του Τιποτα

Η καταπληξη ή και αγανακτηση

οσων διακρινουν 

τη συνδεση και αλληλοσυμπληρωση 

της μελαγχολιας με το θαρρος

της αμφιβολιας με τη βεβαιοτητα

της κονκαρδας με την αστραπη στα ματια με το σαρανταπενταρι των αμετακλητων ευκαιριων που δε θα ξαναεμφανιστουν

ποτε δεν καταλαβα πως θα μπορουσε να δικαιωθει.

τον θεο μου , σκοτωσα την αξιοπρεπεια σας

Η παραδοξη ανησυχια ή και σιωπηλη ενθαρρυνση

οσων διακρινουν

τη συνδεση και αλληλοσυμπληρωση

της επαρσης με την ταπεινοφροσυνη

της απελπισιας με την ελπιδα

των πυρακτωμενων φαντασιωσεων με την ψυχροτητα της ηρεμιας

ποτε δεν καταλαβα πως θα μπορουσε να οδηγησει

στην αναζητηση με ψυχραιμια ορισμενων συναντησεων.

τον θεο μου , σκοτωσα τους καθησυχασμους σας

Η σπασμωδικη ή και διφορουμενη επιγνωση της καλαισθησιας

οσων διακρινουν

τη συνδεση και αλληλοσυμπληρωση

του μελοδραματος  με την ολοκληρωτικη αφοσιωση

της ματαιοτητας της επαναληψης των ηδη λεχθεντων με ενα συγκλονιστικο πληγμα στη φαντασια τους

ποτε δεν καταλαβα πως θα μπορουσε να διαφερει 

με τη λογικη που ατιμωρητα αποδοκιμαζουν με σφυριγματα.

τον θεο μου , σκοτωσα την αυταρεσκη επιστημοσυνη σας

μετανεωτερισμοι ΙΙ - EPT

οι συνθηκες ξεπερασματος,
της χρεοκοπημενης
ψυχαναγκαστικης ταυτισης του ενατενιστη θεατη
με τον ηρωα της αντιφατικης αναπαραστασης,
ωριμασανε συγκλονιστικα αναπαντεχα.

εχουν αρχισει να σαπιζουν

ειναι καιρος η ποιοτητα των στιγμων,
μεσα απ τη σιγουρια πως
οσο πιο αντιληπτες οι επιθυμιες μας
τοσο πιο επιτακτικη η αναγκη επινοησης καινουριων,
να επεκταθει πρωτου αναλυθει επαρκως.

γρηγορα!

μετανεωτερισμοι

ναν ειχα μια γουρνα με λεφτα

ανα καλλιεργουσα σκουπιδια στη γλαστρα μου

ναν εξοφλουσα της ζωης μου τις δοσεις

ZHSE TH STIGMH!

σκεφτομαι λιγο το μελλον μου

με ψαχνω στο θελω

με χανω στο δεν εχω

APOLAUSE TH STIGMH!

ψεκαζω αποσμητικα

διεκπεραιωνομαι και δεν συμβαινω

τα παντα στον ενεστωτα των συγκινησεων

NIWSE TH STIGMH

ναν ρχοσουν να μου ψυθιριζες στ αφτι

ανα με ανακουφιζες απο κριση και μνημη

ναν καναμε kontakt σε βερολινεζικο λοφτ

ARPAXE TH STIGMH

αληθεια δεν αναρωτηθηκες τοση ωρα

γιατι δεν υπαρχουν 

αλλα αμαξια γυρω σου

HR8E TO APOLUTO KINHTO 

Ακελδαμα

ποσο σκοτεινα, ποσο σιωπηλα θα ειναι οταν φιληθουμε
οταν τα χειλη μας κρεμονται το ενα πανω στ αλλο
οταν δεν εχουμε τιποτα να πουμε και ολα γινουν
ενα αδιακοπο, ασταματητο, πολυοροφο φιλι

ποσο πενθιμη θα ειναι η χαρα μας

σαν το συνειδητο αποχωρισμο, σαν τη μυχια απολαυση

σαν να αντικρυζεις καταματα το στοιχειο της λυπης

σαν την εκμηδενιση αναμεσα στο συμβολο και το νοημα

σαν την σταυρωση των βεβαιοτητων του εγω

σαν την επιγνωση του εφημερου χαρακτηρα του ολου

σαν το τελος των ψευδαισθησεων της αθανασιας

σαν την τελετουργικη πορευση προς το θανατο, τη λυτρωση

σαν την αποδεσμευση απο καθε τι απολιθωμενο

σαν την πανηγυρικη καταστροφη της εικονας μας

σαν μια συναντηση εξω απ το τυχαιο και το περιορισμενο

σαν τη συνειδητοποιηση πως μπορεις να ζησεις πραγματικα

και την ακυρωση της αυταπατης του πως θα μπορουσε να γινει αυτο

σαν τη σανιδα επιβιωσης σ1 κυκεωνα ατερμονου ανταγωνισμου

σαν την εμπνευσμενη παραιτηση απο τη διεστραμμενη φαινομενολογια

σαν την πυρακτωμενη εφαρμογη του κτητικου ιλιγγου

σαν την εκμαθηση ενος καινουριου ειδους αναπνοης

σαν την ακινητοποιηση μιας αστραπης

σαν την απορριψη καθε αντικαταστατου

σαν το τελος της ασυναρτητης εγωπαθειας

της επιλεκτικης κουφαμαρας

της πληκτικης αποβλακωμενης αυτοτυφλωσης

ποσο σκοτεινα, ποσο σιωπηλα θα ειναι οταν φιληθουμε
οταν ενα ελαστικο νημα σαλιου μας συνδεσει
οταν η περιεργεια των γλωσσων μας λυσει τα μαλλια της και ολα γινουν
ενα αδιακοπο, ασταματητο, πολυοροφο φιλι