Αναμνησεις ΧΧΧ

Σκεψου πως χαιροσουν για το γλυκο, νεαρο γαλαζιο του καλοκαιριου, πως μαγευοσουν απο την ασημολευκη και ουρανογαλαζη παραλια, πως χαιρετουσες τα βουνα, πως εβρισκες τα παντα τοσο ομορφα, ο,τι σε συναντουσε και ο,τι συναντουσες, πως μια υπεροχη, ανενοχλητη, μακρα ελευθερια σε αγκαλιαζε και πώς ησουν χαρουμενος στην αγκαλια, πώς ζουσες ξεγνοιαστος μεσα στην μερα, απολαμβανες την ομορφη, αγαπημενη, φωτεινη μερα, πώς στα ζεστα βραδια σε κοιτουσε το φεγγαρι σαν αδελφος, και πανω του πετουσες καθε εμπιστοσυνη και καθε πιστη, πώς οι πολλες ωρες γλιστρουσαν τοσο ανεπαισθητα, πώς τραμπαλιζαν οι βαρκες στο νερο, σαν να 'ταν το νερο ερωτευμενο με το κουβαλημα και να βρισκε μια ανειπωτη ευχαριστηση στην ανυψωση και στη σιωπη ταυτοχρονα, πώς το πιστο βουνο στεκοταν τοσο σιωπηλα και πώς τα ασπρα συννεφα ανεβαιναν στον ουρανο σαν σηκωμενες σημαιες πισω απο τα βουνα, πώς ο κοσμος στον σχεδον μεροφωτιστο, σχεδον νυχτοσκοτεινο δρομο σε χαιρετουσε τοσο φιλικα, σαν να 'σουν φιλος τους -σκεψου, σκεψου. Μην ξεχνας. Μη ξεχνας το γλυκο και μη ξεχνας το δυσκολο. Αν θελει να σε πλησιασει μια αδιαφορια και απραγια, τοτε τεντωσε το μνημονικο σου και σκεψου καθε τι ομορφο, σκεψου καθε τι δυσκολο. Σκεψου πως υπαρχει μια ζωη και πως υπαρχει ενας θανατος, πως υπαρχουν χαρες και πως υπαρχουν ταφοι. Μην εισαι ξεχασιαρης, μη λησμονεις, αλλα να θυμάασαι.

Σκεψου πως χαιροσουν για το γλυκο, νεαρο γαλαζιο του καλοκαιριου, πως μαγευοσουν απο την ασημολευκη και ουρανογαλαζη παραλια, πώς το γρασιδι και οι καρποι ωριμαζαν τοσο καλοψυχα και τοσο υπεροχα, πώς ο λοφος κυρτωνε, και πώς η πεδιαδα απαλα χανοταν, πώς στο δασος σε υποδεχοταν μια ανειπωτη μοναστηριακη ησυχια και σιωπη, σαν να 'πρεπε να θεωρησεις πως περιπλανιεσαι στο βασιλειο του μεγαλειου και της λησμονιας, και πώς τραγουδουσαν τα αγαπημενα τρυφερα πουλια στο δασος, που αμεσως , μολις ακουγες το τραγουδι, επρεπε να σταθεις σιωπηλος και ν' αφουγκραστεις, που σε συγκλονιζε σαν να ακουγες την φωνη της αιωνιοτητας, πώς σε συγκινουσε το παιδι στην αγκαλια της μητερας του, πως κοιτουσες εναν γερο αντρα στο νεκροκρεβατο -σκεψου, σκεψου. Μην ξεχνας. Μη ξεχνας το γλυκο και μη ξεχνας το δυσκολο. Αν θελει να σε πλησιασει μια αδιαφορια και απραγία, τοτε τεντωσε το μνημονικο σου και σκεψου καθε τι ομορφο, σκεψου καθε τι δυσκολο. Σκεψου πως υπαρχει μια ζωη και πως υπαρχει ενας θανατος, πως υπαρχουν χαρες και πως υπαρχουν ταφοι. Μην εισαι ξεχασιαρης, μη λησμονεις, αλλα να θυμασαι.

BUEN VIVIR

Ω, ελα τωρα ομως, προτεινεις να γινουμε πατριωτες απο εξεγερσιακο τακτικισμο και μονο ή γουσταρεις να χαθουμε στην ολοτητα του ενεργητικου μηδενισμου; ξερω αυτο σε καιει τωρα. γι'αυτο σου λεω , η μονη λυση της σπαζοκεφαλιας και ταυτοχρονα το μονο μεσο και σκοπος καθε προσπαθειας ατομικης και κοινωνικης προοδου, ειναι η αυτοδιαχειριση και πρεπει να ξερει πως αυτη ειναι, οχι μονο οπως προσπαθει να ειναι αλλα και οπως πρεπει να γινει.

(ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ)

Ανάλυση γενέθλιου ωροσκοπίου και αστρολογικού χάρτη δημάρχου Τσανάκα

Τι λένε τα Astra για τη δήμαρχο Καβάλας - Τσανάκα.

ΗΛΙΟΣ ( μοίρες 10.18) 

Αγαπητή Τσανάκα, σε μία πόλη η οποία διαθέτει απροσδιόριστο αριθμό υπηρεσιών αστυνόμευσης, αντικατασκοπείας, μυστικές υπηρεσίες, φανερές υπηρεσίες, κρατικές και παρακρατικές, με δημοτική και διαδημοτική ανεξάρτητη και εξαρτημένη πολιτική, πάντοτε στην υπηρεσία ενός εξουσιαστικού μυστικισμού, κάθε αρμόδιο μέλος αυτών των πλοκαμιών -εν προκειμένω ε σ ύ- έχει την τάση και υποχρέωση να υπερεκτιμά τόσο τους πράκτορες συναδέλφους του, όσο και τους αντιπάλους με τους οποίους ασχολείται, δίνοντάς τους υ π ό σ τ α σ η όταν η επικαιρότητα το απαιτεί. Αν η μία πλευρά του νομίσματος είναι το κράτος ελέγχου, η αντίθετη πλευρά που το συμπληρώνει και το ενοποιεί, είναι το κράτος χειραγώγησης. Η διεύθυνση της επιτήρησης και της χειραγώγησης είναι ενοποιημένη.

ΣΕΛΗΝΗ ( μοίρες 12.19)

Άκου Τσανάκα, ζούμε σε μία πόλη και μία ιδιόμορφη πολιτική κατάσταση όπου τα πάντα είναι δομημένα επάνω στο συμφέρον και τη συνωμοσία. Κάθε υπηρεσία ασφαλείας κάποιας 'βιομηχανίας' καταπολεμά το σαμποτάζ στο χώρο της και στην ανάγκη το οργανώνει στο χώρο του ανταγωνιστή της. Για παράδειγμα, όποιος επενδύει κεφάλαια στα αεροπορικά δρομολόγια του αεροδρομίου της Χρυσούπολης, ωφελείται απ'την εξαθλίωση και ανυποληψία των δρομολογίων φέρυ-μπόουτ κ.ο.κ. Έτσι αμέτρητες συνωμοσίες υ π έ ρ της κατεστημένης τάξης, διαπλέκονται και αντιμάχονται η μία την άλλη, καταλήγοντας ασφαλίτες και μυστικοί πράκτορες, δήμαρχοι και λαχειοπώλες, υπάλληλοι αναπτυξιακών συμπράξεων και κατασκευαστές κουραμπιέδων, να αλληλοπαρακολουθούνται χ ω ρ ί ς να ξέρουν ακριβώς γιατί, ή να συναντιούνται τυχαία χωρίς να μπορούν να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλο.

ΕΡΜΗΣ ( μοίρες 1.46)

Αγαπητή Τσανάκα, στα άδυτα του ίδιου σκοτεινού δικτύου, όσοι υπηρετούν φαινομενικά τον ίδιο σκοπό, (των ιδιοκτητών της κοινωνίας), είναι α ν α γ κ α σ μ έ ν ο ι αργά ή γρήγορα να αγνοήσουν τα δεδομένα και τα συμπεράσματα ενός άλλου παρεμφερούς τμήματος κρατικού ή παρακρατικού, και κατά συνέπεια του διευθυντικού πυρήνα. Μην ξεχνάμε πως οι θλιβερές σου δηλώσεις είναι αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της α σ τ ο χ ί α ς - παρέκκλισης, η μεγαλύτερη απόδειξη δηλαδή πως οι δημόσιοι υπάλληλοι στους οποίους διοχετεύεται μεγάλη δύναμη και εξουσία, καταλήγουν νομοτελειακά να παύουν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Κάποτε οι άνθρωποι συνωμοτούσαν μόνο ενάντια σε μία κατεστημένη τάξη πραγμάτων. Σήμερα έχουμε φτάσει να συνωμοτούν όλοι υπέρ αυτής και αυτό ή δ η αποτελεί ένα καινούριο επάγγελμα σε πλήρη μάλιστα άνθιση.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ( μοίρες 1.28) 

Αγαπητή Τσανάκα, στην πραγματικότητα όμως; Το πραγματικό κέρδος από όλα αυτά παραμένει μυστικό και όσοι οργανώνεστε σε αυτά, αδυνατείτε να συλλάβετε τα όποια μακροπρόθεσμα συμπεράσματα που εξάγονται. Συμβαίνει κάποιες 'επιτυχίες' σας σε επίπεδο οργάνωσης και στρατηγικής να απελευθερώνουν ή και να εγκλωβίζουν ορισμένες δυνάμεις και δυναμικές σε λάθος κατευθύνσεις χρονικά και σημειακά. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μυστικές κρατικές υπηρεσίες, οι οποίες στο μέτρο που αυξάνουν σε δύναμη και προσωπικό, καταλήγουν να αυτοεπιτηρούνται και να συνωμοτούν ε ν ά ν τ ι α στον εαυτό τους, θυμίζοντας την ιστορία με τους οικολόγους και την απελευθέρωση φιδιών στο βουνό. Είμαστε θεατές απροκάλυπτης και ταυτόχρονα μυστικοπαθούς εφαρμογής ενός είδους προληπτικού ε μ φ υ λ ί ο υ πολέμου, προσαρμοσμένου στις επιταγές ενός προσχεδιασμένου μέλλοντος.

ΑΡΗΣ ( μοίρες 27.55)

Αγαπητή Τσανάκα, η ηλιθιότητα πιστεύει πως ό λ α είναι ξεκάθαρα, όταν η τηλεόραση δείχνει μία ωραία εικόνα και τη σχολιάζει με ένα ξεδιάντροπο ψέμα. Η ακύρωση των εγκαινίων του ολοκαυτώματος επρόκειτο να γίνει για να λάβει χώρα ένα ακαριαίο επικοινωνιακό τέχνασμα μεταμοντέρνων προδιαγραφών σε συσκευασία φωτοβολίδας -αποκτηνωθείτε, δημοσκοπήστε, τελειώσατε. «Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες. «Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ. «Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς. «Και πώς ξεχωρίζεις το εβραϊκό αίμα από το αίμα των άλλων;» Η ερώτηση σου προκαλεί σύγχυση. Μπερδεύεσαι, κομπιάζεις. Ύστερα λες, «Εννοούσα ότι ανήκει στην εβραϊκή φυλή». «Τι είναι η φυλή;» σε ρωτώ. «Η φυλή; Αυτό είναι προφανές. Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εβραϊκή». «Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής φυλής;» «Ο Εβραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, γαμψή μύτη και διαπεραστικό βλέμμα. Οι Εβραίοι είναι άπληστοι και κεφαλαιοκράτες». «Αν δεις ένα Γάλλο της Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ' έναν Εβραίο, θα τον ξεχωρίσεις;» «Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής...» «Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Εβραίος;» «Με τον Εβραίο είναι διαφορετικό». Τέτοιες κ ο υ τ α μ ά ρ ε ς λες, Τσανάκα. Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτήθηκαν ένοπλες συμμορίες που θανάτωσαν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι κι ας μην ξέρεις να μου πεις τι είναι ο Εβραίος. Να γιατί γελάνε μαζί σου. Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάτι σοβαρό θα σε αποφεύγει. Να γιατί είσαι χωμένη στο βούρκο μέχρι το λαιμό.

ΔΙΑΣ ( μοίρες 25.16)

Άκου Τσανάκα, όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερη. Αισθάνεσαι ανώτερη, επειδή νιώθεις κατώτερη. Νιώθεις κατώτερη, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ' αλήθεια, Τσανάκα. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αποκαλείς Εβραίο όποιον σου εμπνέει είτε υπερβολικό, είτε ελάχιστο σεβασμό. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Είμαστε όλοι βιολογικοί και πολιτιστικοί μιγάδες κι είμαστε περήφανοι γι' αυτό. Τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή, είμαστε π α ρ ά γ ω γ α όλων των τάξεων, των φυλών και των εθνών. Δεν υποκρίνομαι πως είμαι φυλετικά και κοινωνικά αμιγής όπως εσύ, ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντη Τσανάκα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου. Υπάρχουν δυο λογιών ήχοι, το ουρλιαχτό της καταιγίδας στις βουνοκορφές και οι πορδές σου! Δεν είσαι παρά μια πορδή και θαρρείς πως μοσχοβολάς βιολέτα.

ΚΡΟΝΟΣ ( μοίρες 25.14)

Αγαπητή Τσανάκα, σε θυμάμαι καλά, απ'τη μεγάλη ιδέα του έθνους στην 4η Aυγούστου του μεταξά, απ'τον μεταξά στους χίτες και τους ταγματασφαλίτες, απ'τους δοσίλογους της κατοχής στον εμφύλιο και στον ΙΔΕΑ των αξιωματικών, απ'τον ΙΔΕΑ στους αγανακτισμένους πολίτες και στα τανκς της 21ης Aπριλίου, απ'τη χούντα στην ατιμωρησία των βασανιστών και στις αύρες του καραμανλή, από τη μεταπολίτευση στις δολοφονίες αγωνιστών και τα χουντογλέντια, από το νέο παρακράτος στο ΛΑΟΣ και στη χρυσή αυγή. Στην Ελλάδα των 20 και πλέον πραξικοπημάτων η ανυπόφορη ύπαρξή σου είναι κανόνας. Σε κάθε μου προσπάθεια να κατανοήσω τους λόγους που σε οδήγησαν σε αυτή την κατάντια η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική και όσο προσπαθώ να αναπνεύσω, τόσο αποπνικτικότερος γίνεται ο αέρας. Το ερώτημα του πώς θα μπορούσα να συνυπάρξω με άτομα σαν και εσένα σε μια μελλοντική κοινωνία, εκτός από βασανιστικό, τώρα είναι ανυπόφορο και έχει πάρει το σχήμα της φάτσας σου. Μου φέρνεις αηδία.

ΟΥΡΑΝΟΣ ( μοίρες 14.49)

Άκου Τσανάκα, ο δεξισμός έχει εξαπολύσει τα άθλια υποκείμενά του και η Πατριωτική κίνηση Καβάλας χαϊδεύει την καράφλα της, γεμίζοντας τους δρόμους και τις πλατείες μας με τη συνηθισμένη πιτυρίδα του φόβου, παρατάσσοντας εσένα το πιο θλιβερό πιόνι μέσα στην αυτάρεσκη μνησικακία της άγνοιάς σου. Σε αντιλαμβάνομαι: άνανδρη, μπατσόφιλη μικροαστή, ανυπόμονη να καταστείλεις στους άλλους την ίδια σου την άρνηση των ταπεινώσεων. Η μεγαλύτερη φάμπρικα μίσους είναι η ΟΝΝΕΔ και η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που σε κατήχησαν στη ξεφτίλα και το μισανθρωπισμό, χεράκι χεράκι με μητροπολίτες και λοιπούς μεσολαβητές-πορτιέρηδες της ουράνιας αυταπάτης. Εκείνο που αποκαλείς «Θεός» υπάρχει πραγματικά, αλλά όχι με τη μορφή που φαντάζεσαι. Πρέπει να μεταφράζουμε πια και η μετάφραση γίνεται αυτονόητη. Ο Θεός είναι η πρωταρχική κ ο σ μ ι κ ή ενέργεια, ο έρωτας στο κορμί μας, η ακεραιότητα του χαρακτήρα μας και το αίσθημα της φύσης, μέσα μας και γύρω σου, είναι η Άγια Φλόγα που ανυπομονεί να μεταφερθεί από τις εκκλησίες στις συναγωγές, από τα τζαμιά στους βουδιστικούς ναούς, μέχρι να μην απομείνει λίθος επί λίθου από τη ψευτοθεϊκή αχρειότητα.

ΠΟΣΕΙΔΩΝ ( μοίρες 3.13)

Αγαπητή Τσανάκα, ηρέμησε συζητάμε δεν μαλώνουμε. «Με ποιο δικαίωμα μου κάνεις κήρυγμα;» Βλέπω την ερώτηση στο τρομαγμένο βλέμμα σου. Σ' ακούω να την ξεστομίζεις όλο αυθάδεια. Φοβάσαι να αντικρίσεις τον εαυτό σου, Τσανάκα. Φοβάσαι την κριτική, όσο και τη δύναμη που σου υποσχέθηκαν. Αλήθεια, πώς σκέφτεσαι να χρησιμοποιήσεις τη δύναμή σου; Δεν ξέρεις. Φοβάσαι και να σκεφτείς ακόμη πως μπορεί κάποια μέρα να 'σαι διαφορετική: ελεύθερη αντί φοβισμένη, ειλικρινής αντί ραδιούργος, να χαίρεσαι τον έρωτα, όχι σαν τον κλέφτη μες στη νύκτα, αλλά ανοικτά, στο φως του ήλιου. Απεχθάνεσαι τον εαυτό σου, Τσανάκα. Σε φοβάμαι Τσανάκα, επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της Καβάλας. Σε τρέμω, επειδή το κυριότερο μέλημά σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστη, Τσανάκα, άρρωστη βαριά. Παραιτήσου, ξεκουράσου, Τσανάκα.

ΠΛΟΥΤΩΝ ( μοίρες 11.29)

Παραιτήσου Τσανάκα, σε αντιλαμβάνομαι. Αντιλαμβάνομαι πως η πρακτική σου στο ζήτημα με την ακύρωση των εγκαινίων του ολοκαυτώματος των καβαλιωτών Εβραίων, σας χρησιμεύει σαν πρώτος βαθμός μύησης για την στρατολόγηση των αποκτηνωμένων κρετίνων της πόλης, στους οποίους θα αποκαλυφθεί αργότερα, αν φανούν κατάλληλοι, μια μεγαλύτερη δόση της δυνατής συνέχειας του σχεδίου σας. Κι αυτό που για μερικούς θα είναι το πρώτο σκαλοπάτι μιας νέας καριέρας, θα είναι για άλλους η πρώτη βαθμίδα της παγίδας στην οποία θα πιαστούν. Εσύ σε ποιούς ανήκεις, Τσανάκα.

ΩΡΟΣΚΟΠΟΣ ( μοίρες 6.44)

Παραιτήσου Τσανάκα, παραιτήσου -τίποτα δε θα απομείνει από σένα, παρά μόνο μια γελοία ανάμνηση. Γιατί βλέπεις, ακόμα και σε στιγμές ακραίας περιθωριοποίησης, φτώχειας, εξαθλίωσης, υπάρχει πάντα μια τελευταία διαχωριστική γραμμή, η διάβαση της οποίας είναι μη αντιστρεπτή. Τους ανθρώπους που νιώθουν τον τρόμο της καθώς είναι στα πρόθυρα να τη διαβούν αλλά δεν το κάνουν, τους κατανοώ και θα απλώσω το χέρι μου να τους τραβήξω. Αλλά εσύ αυτή τη γραμμή τη διάβηκες. Και ακόμα και όταν πνιγείς στον ίδιο σου τον εμετό και θελήσεις να επιστρέψεις, θα είσαι καταδικασμένη στην μη επιστροφή του στρατοπέδου που διάλεξες, επειδή ξέρουμε αρκετά καλά ότι ένας κάτοχος εξουσίας, όσο γελοίος κι αν είναι, έχει τη δυνατότητα να ενοχλήσει και να καταστείλει.

ΜΕΣΟΥΡΑΝΗΜΑ ( μοίρες 3.45)

Παραιτήσου Τσανάκα, σε αντιλαμβάνομαι, και σε κάθε χρονική καμπή όπου η εξουσιαστική χειραγώγηση πλησιάζει στην εκπλήρωσή της, είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίο να σπεύσουμε στην άμεση ανατροπή της με τη συνείδηση ότι αναμετριόμαστε με το τελικό διακύβευμα της ίδιας της ζωής. Παραμερίζοντας τις προκαταλήψεις που οδηγούν στο στερεότυπο ενός ειδυλλιακού παρελθόντος και αντικρίζοντας κατάματα το παρόν που το συνθέτουν το αχαρακτήριστο lifestyle σου, η αδιαφορία σου, η θεσμολαγνεία σου, τα χαριεντίσματά σου με κάθε μορφής εξουσία, ο κονφορμισμός σου με σφιγμένα δόντια ευαίσθητος στη μία και ανίατη σύγχυσή σου και πουθενά αλλού.

Μερικές αρνήσεις που ήταν εύκολο να προβλέψουμε

Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Το αίσθημα της ταπείνωσης δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αίσθημα πως είσαι αντικείμενο. Θεμελιώνει με αυτή την έννοια μια μαχητική διαύγεια όπου η κριτική της οργάνωσης της ζωής δεν διαχωρίζεται απ'την άμεση ενεργοποίηση ενός σχεδίου για μια ζωή αλλιώτικη. Ναι, τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί αν δεν έχει βάση του την ατομική απελπισία και το ξεπέρασμά της. Οι προσπάθειες να μπογιατιστεί η απελπισία αυτή και να χρησιμοποιηθεί με άλλο περιτύλιγμα θα φτάναν για να το αποδείξουν. Όσο η ελευθερία διατίθεται σε καταναλώσιμα διαχωρισμένα κομμάτια, τόσο στενεύει ο χώρος της πραγματικότητας, φτάνοντας στο σημερινό σημείο που η ευχαρίστηση και το ψυχορράγημα προκαλούν την ίδια ανατριχίλα. Ο χλευασμός και η επιβράβευση εναλλάσσονται σαν διαδοχικές δηλώσεις πολιτικού που ορκίζεται πως δε θα παρθούν άλλα οριζόντια μέτρα, με το τηλεοπτικό πάνελ να καβγαδίζει για λεπτομέρειες. Τρωγλοδύτες με προσδοκίες. Έχουμε πια μια γλώσσα η οποία μας μιλάει μ' εκείνα που δεν λέει, ή έστω μ' εκείνα που ακούγονται πίσω, κάτω και ανάμεσα απ' τις γραμμές. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Μοναχά το παρόν μπορεί να είναι ολικό, ένα σημείο με απίστευτη πυκνότητα. Πρέπει να μάθουμε πως να επιβραδύνουμε το χρόνο και πως να βιώνουμε το μόνιμο πάθιασμα της άμεσης εμπειρίας, μιας εμπειρίας ακίνητης σαν την σκιά του πουλιού που πετάει. Σ'όποιον κατέχει την ποιητική του παρόντος θα τύχει η περιπέτεια του κινεζόπουλου που ερωτεύτηκε τη Βασίλισσα της Θάλασσας και όταν ξαναγύρισε στα μέρη του ένας ηλικιωμένος γέροντας που κλάδευε τριανταφυλλιές του είπε:”ο παππούς μου μου'χε μιλήσει για κάποιο παιδί που χάθηκε στη θάλασσα και που χε τ'όνομά σου”. Ο χρόνος που ήταν το κυριότερο όπλο της εξουσίας τους είναι καιρός να γίνει μια άχρηστη κουδουνίστρα στα παιδικά, ανίσχυρα, παραλυμένα χέρια τους. Εδώ η Γη Χαναάν, εδώ και ο παράδεισος, που θα τρώς, θα αναπνέεις, θα αγγίζεις και θα κάνεις έρωτα. Από τα υφάσματα μέχρι τις κατοικίες, από τα μέσα μεταφοράς μέχρι τους τρόπους που μπεκροπίνεις, απ'τον φωτισμό μέχρι τη βιωμένη ποίηση, τα καινούρια σκηνικά θα είναι μοναδικά, καλλιτεχνικά, ανεπανάληπτα στιγμιαία εργαλεία της απόλαυσης και του παιχνιδιού. Με μια λέξη θα ξαναγίνουμε φτωχοί, πάμφτωχοι, μα και πάμπλουτοι στο πνεύμα μιας καινούριας συμπεριφοράς. Ό,τι δεν καταστρέψανε οφείλουμε να το καταστρέψουμε εμείς για να ξεχάσουμε τα πάντα. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας άγριας κατάστασης, με μια μοντέρνα έννοια, εξοπλισμένοι με τα πιο σύγχρονα εργαλεία. Η ποιότητα της απόλαυσης δεν θα δρα πια στις αισθήσεις που ξέρουμε, αλλά σ'αυτές που ακόμα αγνοούμε. Ήρθε ο καιρός να συνθέσουμε μια νέα κοσμοθεωρία της ευτυχίας, όπου εμείς σαν ελεύθεροι άνθρωποι θα δημιουργούμε τον χρόνο για να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας και να εφευρίσκουμε διαρκώς καινούριες. Μόνο εμείς καλλιτέχνες και επιστήμονες της ίδιας της αληθινής ποίησης, μπορούμε να δημιουργήσουμε αλλιώτικα τη γη, τους ωκεανούς, τα ζώα, τ'αστέρια, τον ήλιο, τον αέρα, το νερό, τα αντικείμενα. Εμείς θα υφάνουμε στον αργαλειό μας τον καινούριο άνθρωπο, έναν άνθρωπο φτιαγμένο μόνο για την αναπαυτική απόλαυση της έβδομης μέρας. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Γενικά μιλώντας, έχουμε αφήσει πίσω μας όχι μόνον την εποχή που κοιτάζαμε την πραγματικότητα επενδύοντας σ' αυτήν ζωντανά συναισθήματα, αλλά και την εποχή που την κοιτάζαμε διαπιστώνοντας, με κάποια φρίκη, ότι ήταν εκείνη μάλλον που μας κοίταζε. Εκεί ξεκινάει το ψέμα της επικαιρότητας να πανηγυρίσει την ψήφιση κάθε νέου μέτρου που εξαλείφει τις πιθανότητες ανάκαμψης της οικονομίας σπρώχνοντας όλο και περισσότερους στο χείλος του γκρεμού. Το πανηγύρι συνεχίζεται. Θα γίνει εκταμίευση της δόσης; θα αποβληθεί η Ελλάδα απ'την Ευρωπαϊκή ένωση; Είτε τραγική, με τα λεγόμενα μέτρα, είτε κωμική, με τη μετριότητα που, μολονότι γεννημένη απ' το μέτρο, ερωτοτροπεί τηλεοπτικά και κοινοβουλευτικά με το άπειρο, η ζωή είναι μία θανάσιμη αρρώστια που μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Η λανθάνουσα ονειροπόληση εκκρίνει μια ενέργεια που δεν ζητά παρά να στριφογυρίσει τις τουρμπίνες των περιστάσεων. Τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του, ο καθένας μας έχει πετύχει το εγχείρημα του Λασαγί ή του Νετσάγιεφ. Ο πρώτος πετυχαίνοντας να περνιέται σαν συγγραφέας ενός βιβλίου, ακόμα άγραφτου, που τελικά έγραψε, ο δεύτερος αποσπώντας χρήματα από τον Μπακούνιν για λογαριασμό μιας ανύπαρκης τρομοκρατικής οργάνωσης, έφτασε να διευθύνει μια πραγματική ομάδα από μηδενιστές. Γι'αυτό σου λέω και στο υπογράφω, όλες σου οι επιθυμίες μπορούν να πραγματωθούν από τη στιγμή που θέτεις όλο τον υλικό εξοπλισμό σου στην υπηρεσία τους. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Εδώ και καιρό, οι αναμνήσεις μας είναι αναμνήσεις από θανάσιμες πληγές, ό,τι δεν ολοκληρώνεται σαπίζει. Το παρελθόν κατάντησε πια ανεπανόρθωτο και σε επίμετρο ειρωνίας, όσοι αναφέρονται σ'αυτό, δεν παύουν να το παραποιούν και να το συμβιβάζουν με τα γούστα της ημέρας. Μοναχά ένας τύπος παραδεκτής λησμονιάς υπάρχει, αυτής που σβήνει το παρελθόν πραγματώνοντάς το. Τα γεγονότα όσο μακρυά κι αν βρίσκονται δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη, αλλά φτάνει μια ριζική αλλαγή στο παρόν για να κατρακυλήσουν από το πατάρι που είναι καταχωνιασμένα και να πέσουν μπρος στα πόδια σου. Εξάλλου οικοδόμηση του παρόντος σημαίνει διόρθωμα του παρελθόντος, αλλαγή σημάτων τοπίου, αδέσμευτη εναρμόνιση των ακόρεστων επιθυμιών. Το μέλλον είναι χειρότερο απ'τον ωκεανό, δεν περιέχει τίποτα. Προγραμματισμός προοπτική, μακροπρόθεσμο σχέδιο, όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι. Κι όμως αν κάτσεις και χτίσεις το παρόν, τα υπόλοιπα θα έρθουν με το παραπάνω. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής.

Αναμνησεις VΙ

Παρατηρώντας την αποδοχή να εγκαθίσταται υπερβολικά εύκολα στην πλειοψηφία εκείνων που δεν μπορούσες παρά να υπολογίζεις, περιστοιχιζόμενος από κουρασμένα μυαλά που δεν έχουν να προσφέρουν στον εαυτό τους τίποτα περισσότερο απ τη θλιβερή διαπίστωση ότι δεν έχουν φαντασία ούτε δύναμη, αναζητώντας το γεμάτο θαυμασμό σεβασμό μέσα στον οποίο γεννιούνται και τρέφονται οι φιλίες, κοίτα μας λίγο πόσο φρικιαστικά προβλέψιμα φιγουράρουμε μέσα στο παραιτημένο πλήθος καταναλώνοντας τις εκάστοτε ψευδαισθήσεις. Η παταγώδης κατάρρευση των κοινωνικών δομών για τις οποίες κάποτε υπερηφανευόμαστε, η κατάρρευση των συστημάτων της ηθικής, του πολιτισμού, της πραγματικής οικονομίας, των μεταφυσικών αντιλήψεων, των διαπροσωπικών δεσμών και της αίσθησης του αληθινού, καθιστούν την τρέχουσα κατάσταση αρκετά ανυπόφορη ώστε το φαντασιακό να διψάει, κάθε μέρα και περισσότερο, για υποσχέσεις φυγής, οπουδήποτε, της κόλασης περιλαμβανομένης. 

Αναμνησεις V

Αναμνησεις IV

Κατανοηση του Θανατα

Ο γαλαξιας της υπερπολιτισμενης αηδιας εδραζεται στην εννοια της κατανοησης. Την ιδια στιγμη που δεν καταλαβαινεις τιποτα πια, ο κοσμος απαιτει απο εσενα να κατανοεις. Οι παντες κατανοουν τους παντες, δικαιωματα, υποχρεωσεις, εντυπωσιακες επιδειξεις αντιρατσιστικων ευαισθησιων με χορηγο την ξερω γω ποια, ταυτοχρονα με την αναπτυσσομενη ψευδαισθηση της κατανόησης. Δεν μπορεις να τα εχεις όλα, δεν μπορεις να απαλλαγεις από την πληροτητα της φρικης του διπλανου σου στο θρανιο ή στο φαναρι, η δε στροφη του παραπλανημενου βλεμματος αλλου δεν ειναι καν λυση, εφοσον ετσι θα χασεις το θεαμα, για το οποιο ζεις και υπαρχεις. Η αηδια δεν ειναι πλεον αντιπαλος αλλα συνομιλητης και αναγγελλεται στον ερχομο ενος θανατου με δωδεκα ατοκες δοσεις, ηδη οριοθετημενου απ την ευθανασια και τη κρυονικη. Ο μοντερνος πετυχημενος εξαλλου είναι ακριβως το προτυπο του παραγωγικου νεκρου, στον οποιο πονταρουν οι μηχανισμοι της κοινωνικης ασφαλισης, της Βασιλισσας των Στατιστικων. Μην γελιομαστε απεναντι στη φρικη, ειμαστε δανειοληπτες. Δυσκολα θα ελεγε κανεις πως η φραση δειχνω κατανοηση ειναι τυχαια, οντως, την κατανοηση τη δειχνεις. 

βυθισμενος στην ιστορια, αναγκασμενος να συμμετεχει στην αντικατοπτρικη ψευδαισθηση παραγωγικης αναπτυξης ο ταυτοχρονα παρων+απων κοσμος που κυριαρχει ειναι ο κοσμος που κυριαρχει σε ο,τιδηποτε πραγματικο. η ενοποιηση που κατ επιφαση διασφαλιζει δεν ειναι τιποτ αλλο απο το προθαλαμο του γενικευμενου διαχωρισμου. σαν μια αρνηση ζωης που ξαφνικα γινεται ορατη

ΖερμιναΛ

πανω στην απεναντι πλευρα του δρομου
πανω στα καλυτερα επιχειρηματά μου
πανω στο μεγαλο μου σχεδιο
γραφω τ'ονομά σου
με πυκνη γραμματοσειρα σαν τα γενια του αη βασιλη
με μελανι απο χυμο λωτου
με πενα ιδια γαλαζιο ψαροκοκκαλο
γραφω τ'ονομά σου
πανω σε μυστικα που δεν υπαρχουν
πανω σε μια ζωη που δεν εχει ανακαλυφθει πραγματικα
πανω σε συννεφα καπνου, χυμενα ποτα και σπασμενα ποτηρια
γραφω τ'ονομά σου
με φιλια που εχουν νικησει το θανατο
με αστραπιαιες εναλλαγες απροσμενες
με ενα εισιτηριο για τον παραδεισο
(αλλα χωρις ολους αυτους τους τυπους)
γραφω τ'ονομά σου
πανω στην καταστροφη των ειδωλων
πανω στο ανωνυμο και σοκαρισμενο πληθος
πανω στο χωρο και το χρονο
γραφω τ'ονομά σου
στο σταθερο που δεν γινεται αντιληπτο
στο φετιχισμο του παρελθοντος
στο ανυπερβλητο παιχνιδι με τα σηματα συμβολα
γραφω τ'ονομά σου
στην ακρωτηριασμενη οξυδερκεια
στην πλαστογραφηση της σιωπης χωρις την πραγματοποιησή της
στην ερμητικη μοναξια
γραφω τ'ονομά σου
σε καθε αναβιωση χαμενου γοητρου
σε καθε μυστηριακη προεκταση αναμνησεων
σε καθε αποτυχημενη προσπαθεια για επικοινωνια
γραφω τ'ονομά σου
στη χονδροειδη χειραγωγηση της υποκειμενικης εμπειριας
σε ο,τιδηποτε κανει η ζωη καλυτερα απ την τεχνη
στη παρακμη που γινεται ελκυστικη γι αυτο που ειναι
γραφω τ'ονομά σου
σε αυτους που το δειχνουν πως δεν μετανιωσαν ακομη
σε ολα τα συναφια που κινουνται προς μια συγχωνευση
στη συνεχη αντιπαραθεση των αντιθετων
γραφω τ'ονομά σου
στη μαζικη πρωτοπορια
σε προτροπες, διεγερσεις, προκλησεις
σε απαραιτητα σοκ για διερευνηση
γραφω τ'ονομά σου
στο λογοτεχνικο υφος
στον αρχιτεκτονικο ρυθμο
σε καθε στυλ συμπεριφορας
γραφω τ'ονομά σου
στην κρυμμενη πραγματικοτητα
στο πεδιο της αγνοιας
στην τρελη ονειροφαντασια
γραφω τ'ονομά σου
στην πετρα του μπλαρνι
σε σατορι και σαμσαρα
στο librorum prohibitorum
γραφω τ'ονομά σου
στην απελευθερωση που επιφερει μεταμορφωση
στη μεταμορφωση που επιφερει απελευθερωση
σε οσα ειναι θεμα νοοτροπιας
γραφω τ'ονομά σου
σε κοφτερα εργαλεια μεσα σε κεικ
σε οραση θολωμενη απο το αλκοολ
σε καθε ρισκο που αξιζει να παρω
γραφω τ'ονομά σου
στην υγεια που ξαναρθε
στον κινδυνο που εξαφανιστηκε
στην ελπιδα χωρις αναμνηση
γραφω τ'ονομά σου
και με τη δυναμη της λεξης
ξαναρχιζω τη ζωη μου
γεννηθηκα για να σε γνωρισω
για να πω τ΄ ονομά σου
ολοστρογγυλο
μηδεν!

οι συμπτωσεις δεν ειναι παρα εκδηλωσεις του Πνευματος

η ανασχετικη δυναμη του μικρου 
εχει επιτυχια.
πυκνα συννεφα, αλλα οχι βροχη απο τη δυτικη μας
χωρα.

η συνειδηση της ανηφορας και των πυκνων συννεφων με το ιστορικο γιγνεσθαι φαινεται παραξενα αστηριχτη στον τομεα της αφηγηματικης απεικονισης. στο διαστημα αυτου του αστηριχτου, παρελαυνει το πληθος των παθητικων εκκαθαριστων που ισοπεδωνουν με το εκτοπισμα της βλακειας τους τις αξιες στο ονομα των οποιων τσιριζουν. γραφειοκρατες κομμουνιστες, νεοεθνικιστες, ιδεολογοι με προσχηματα απατηλης γοητειας, υποπτοι συνωμοσιολογοι φαιδροι προσκοπισμου, νεοστοχαστες ακρωτηριασμενης οξυδερκειας, πλουμιστοι θεωρητικοι, παταφυσικοι, αισθητικοι της αναιτιας πραξης, ποπ αρτιστες της μυστηριακης προεκτασης αναμνησεων, ιερεις και ιερειες του τμηματικου ολοι δουλευουν για το μεγαλο τιποτα στο ονομα της διοικητικης, ηθικης, εθνικης, επαναστατικης ταξης της κυβερνητικης. το μηδενιστικο αγχος κατανταει αβιωτο, ο στροβιλος παρελθον μελλον τοποθετει το παρον στο σημειο μηδεν, με μια ασταματητη ταλαντωση, ενα διστακτικο βαλς ταυτοχρονα δραματικο και γελοιο. ο ανεμος μπορει πραγματι να συγκεντρωνει τα συννεφα στον ουρανο, αλλα επειδη δεν ειναι τιποτα παραπανω απο αερας, χωρις στερεη υποσταση, δεν προκαλει μεγαλα ή διαρκη αποτελεσματα. ολο το ψεμα γυρω απο τη μοιρασια της ωφελιμιστικης οικονομικης χυδαιοτητας εχει σαν σκοπο να μην προσεγγισει κανεις ποτε, ουτε στη θεωρια ουτε στην πραξη, τη βασικη εξισωση του αληθινου πλουτου. ενα μυστικο που δεν υπαρχει φυλαγεται πολυ καλυτερα. 

ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΑΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ

η λαχταρα της κοινοποιησης και η επιτακτικοτητα της αποθηκευσης
σαν κινητο που χαλαει και χανεις ολες τις επαφες

καθε μαγεια ειναι φαντασια και καθε πραξη φαντασιας ειναι μαγικη πραξη
οπου υπαρχουν εσωτερικες σχεσεις οι προετοιμασιες και οι τυπικοτητες δεν ειναι αναγκαιες
(οι ανθρωποι καταλαβαινονται αμεσως μεταξυ τους)
ακριβως οπως η θεοτητα δεχεται με ικανοποιηση μια μικρη προσφορα αν προερχεται απο την καρδια

το ατομο ειναι ελευθερο ως ψηφοφορος αλλα δεν ειναι ελευθερο ως ατομο
σαν λαπτοπ που τα τιναζει και χανεις ολα τα αρχεια

η μαγεια στριμωχτηκε μεταξυ επιστημης και θρησκειας
με τη θεωρηση των νομων να αγνοει τη δευτερευουσα ή γνησια αιτιοτητα οπου θα θελαμε ενδεχομενως να στραφουμε
(το τυχαιο εχει μικροτερη σημασια απ αυτη που του αποδιδεται)
ακριβως οπως η συγκινησιακη σκεψη/τεχνη/μαγεια απο φυσικο φαινομενο αρχισε να θεωρειται μεταφυσικο

οι ευχες που τελειωνουν και ενα ολοκαινουριο λυχναρι
σαν το τελευταιο εγχειριδιο που εξηγει πως να φρικαρεις χωρις κλαματα

αν αποσυνδεσουμε το πραττω απο το υποφερω
τα συναισθηματα παυουν να ειναι προϊοντα της εμπειριας και της γνωσης
(παιρνουν τη νομιμη θεση τους στην περιοχη του αμεσου ερεθισματος και της αμεσης αποκρισης)
ακριβως οπως η λησμονια ειναι η πιο φλογερη λαχταρα

Απεργια πεινας και Οπτικοακουστικα μεσα

Σηκωσε για πρωτη φορα το κεφαλι του και μας κοιταξε σα να επεσε και να γθαρθηκε στο γονατο. Στριφογυρισε στα δαχτυλα του το αδειο μπουκαλι του και πλησιασε το μικροφωνο αναβοντας τον προτζεκτορα. 

«Εδω βλεπουμε τη στεψη του Νεου. Η πραξη της στεψης εχει ηδη λαβει χωρα: ο τιμωμενος ψελνει αγερωχος μπροστα στις επιτυμβιες στηλες του 'Πριν το Χαος' -ενω καθως προκειται για παρασταση της θριαμβευουσας στιγμης, ο οχλος εχει ανοιξει και στη συνθεση επιβαλλεται μια ενοτητα που αλυσσοδενει την τελετη στο αιωνιο και το διαρκες του καθημερινου 'Εδω και Τωρα'». «Μετα ερχονται οι λεπτομερειες» συνεχισε, «ο εικονιζομενος στα αριστερα Φυλακας, σε σταση δεησης πιστος στις αρχες του μπαροκ, επιδεικνυει ιερατικα τα οχηματα της αφοσιωσής του καθως συναισθανεται την ευθυνη του. Το μαυρο κολαρο φτιαχνει ενα δοξαστικο σαβανο για τον ιδιο γεματο εντολες και εμβληματα που στον θωρακα φερει: τα συμβολα του κυνηγιου, το προσωπο, τον στοχο, τροπαια του πολεμου της τεχνικης και της εικονας. Δεν χαμογελα, ετσι ωστε το βαρος και η ευθυτητα του βλεμματός του, παρολο που δεν απευθυνεται σε εμας, να οικοδομει μια συμμετρια απολυτη και δραματικη, που διχοτομειται αυτοματα απο τη διαγωνια εκμεταλλευση της αντανακλασης, αναμεσα στο αποκοσμο Φως και το Πυρακτωμενο Πινελο σου, σκιαγραφωντας ετσι την αισθηση του πως ειναι για μια μικρη στιγμη να μην γυριζει ο καμβας γυρω σου, αλλα να παραπαιει γυρω απ'τον εαυτο του».

Ο ομιλητης εκανε μια παυση και ηπιε με λαιμαργη λαχταρα τις τελευταιες σταγονες που ειχαν απομεινει στο μπουκαλι του. Μας κοιταξε ξανα και χαμογελασε χωρις να κουνησει καθολου τα χειλη του. «Δεν υπαρχει χωρος για αληθοφανεια στη δημιουργια», συνεχισε να λεει, «ολα τα δημιουργηματα πρεπει να φαινονται ως τετοια. Οι λεξεις ειναι αχρηστες οταν σκεφτεσαι με εικονες». «Η αιχμαλωσια ενος αβεβαιου σπασμου, αυτο δεν ειναι η εικονα; Με την απορροφητικοτητα των συνειρμων της, μια εικονα στο χαρτι ή την οθονη μπορει μονον και στην καλυτερη περιπτωση να συγκεντρωσει -για λιγο και αναπαντεχα- την ατακτη ροη της ορασης, ετσι καθε φορα που του ζητα να βυθιστει στη θριαμβευουσα στιγμη που μας περιεχει, το ζαλισμενο βλεμμα ανταποκρινεται αποδιδοντας, οσο μπορει, τιμη στη μνημη του αποθηκευμενου χωροχρονου που υποβιβαζεται σε μεσολαβηση».

«Και τωρα», μας ειπε «θελω να μου πειτε μονο ενα πραγμα. Θελω να μου πειτε που θα βαζατε ΕΣΕΙΣ την καμερα».

ελα ελα ελα ελα ελα ελα ελα

στα τριγμενα παντζουρια εβρισκες κατι

δεν ξερω τί εβρισκες

εγω θελω ιστοριες

δε θελω να αναλυω

ή να συνδυαζω μνημες, εντυπωσεις και επιπεδα

να ξυπνας σε κουζινες στο υπερπεραν

να συστηνεσαι με αγνωστους πινοντας νες καφε

σε μια χρονομετρηση που δεν εχεις αντιληφθει 

το πρωινο που ξεφυτρωσε

το πιο ευγενικο κοριτσι της ταξης στο μυαλο σου

ενω κατεβαινεις να παρεις ζεστο ψωμι

και αντι για το σαπιο χαμογελο της φουρναρισσας

συναντας μια ταμπελα ΚΛΕΙΣΤΟΝ

πανω απ το 35 χρονια μαζι σας

και η νοσταλγικη σου προδιαθεση να εξατμιζεται

διπλοπαρκαρισμενη στην αυτοπεποιθηση

που πηγαζει απ τον τρομο

οπως τοτε που ολοκληρο αμφιθεατρο σε κοιτουσε

οταν σε καλουσε ο ομιλητης να απαντησεις

και χτυπουσε το κινητο σου στο αθορυβο

και επρεπε να βγεις εξω επιτοπου ν απαντησεις

γιατι δεν υπαρχει χρονος για αληθοφανεια 

αλλα που να εξηγεις

γιατι το μονο που ηθελες

ηταν να  βρεις μια δικαιολογια

να μη χρειαστει να γυρισεις πισω

και υστερα ειναι που εχω ζησει

μια ολοκληρη ζωη μαζι σου

και εσυ δεν το ξερεις ή το ξερεις;

αφου για να εξηγησω πρεπει 

να αρχισω να μιλαω με εκεινη τη φωνη που σιχαινομαι

και εσυ να με κοιταξεις σα να μου λες

αστο θα πουμε πως εκανες ο,τι καλυτερο μπορουσες

Σχολιασμος Επικαιροτητας

εισαι υπερ ή κατα; 

Της φασολαδας, 

της κοντης φουστας και των σορτς, 

του φρι καμπινκ, 

του οτοστοπ, 

της ποπ αρτ και του νταντα, 

των απολυσεων στο δημοσιο τομεα, 

της φορολογησης της εκκλησιαστικης περιουσίας;

Μπριτανι;

Λαβυρινθος

Αναγκαια Μεσολαβηση

μιας και οι ιδιοι λογοι, που εμποδιζουν τα τσομπανοσκυλα των λεξικων να απολιθωσουν τις λεξεις, μας επιτρεπουν να εκφραστουμε με νεους τροπους αρνουμενοι το δοσμενο  νοημα, χρειαζομαστε ορισμους τοσο αυστηρους που δεν θα κατορθωσουν ποτε να τους χρησιμοποιησουν. το να λεγονται τα παντα δεν μπορει να υπαρξει χωρις την ελευθερια του να γινονται τα παντα, οταν το γλωσσικο συστημα ειναι η κατοικια και το καταφυγιο της αστυνομικης βιας, γι αυτο ο καλυτερος τροπος να απολυμανουμε τα φτερα και τα σωματα των Egretta garzetta, ειναι σβηνοντάς τους απο τις μνημες του υπολογιστη μας;

Αναμνησεις ΙΙΙ

ΖΟΥΜ

αγκαλια στη καμε
ειπε ο εγωισμος στις ενοχες
κλικ ζουμ
delete

το συναισθημα αντιλαμβανεται την αναμνηση
σαν αναγκαιο κακο
η αναμνηση αντιλαμβανεται το συναισθημα
σαν κατι αχρηστα πολυτελες

απ την εξεταση του του πως το ζησαμε αντι για το τι εχουμε να ζησουμε
μεχρι την αλλοιωση του βλεμματος αντι για το μετασχηματισμο του υπο παρατηρηση χωρου
οι αναμνησεις και τα συναισθηματα
ειναι περιστρεφομενα

σαν κι αυτα που θα λενε ή θα κανουνε
σε δεκαπεντε χρονια 
ολοι αυτοι που εμεις γνωριζουμε
δηλαδη ολα αυτα 
που απο τωρα μπορουμε να προβλεψουμε
οτι δεν προκειται να κανουν πια

απο-ισοπεδωσαμε την παιδικη ηλικια
γιατι δεν φυγαμε ποτε απο εκει
ειπαν οι ενοχες στον εγωισμο
κλικ ζουμ 
delete

Θ7 SALONICA

μια ωρα στο facebook 

σαραντα χρονια μπλογγερ

στην καλυτερη εντεκαδα ολων των εποχων

παιζουν στραϊκερ ο μουτσοντριγκο με τον πουλιδο

Αντε

για να χαραχτει στη μνημη μου η μορφη σοΥ

δρομε που το ονομα σου αναφερθηκε

δεν εισαι παρα ενα μεσο στην υπηρεσια της αδυναμιας

και μονο ως τετοια δεν σου επιτρεπεται να σε νοσταλγω

κι αν να χασω δε θελω κανενα γραμμα απ οσα εχεις να  μου πεις

κι αν ειμαι τουλαχιστον ευγνωνων του προς τα εμενα ενδιαφεροντος σου

γιατι να μην σκεφτομαι να μπορουσα ποτε ποτε

τη διεισυτικη αρμονια της ολεθριας πνοης σου

ο πιο απλος τροπος να τελειωνει η αγωνια

ειναι να θολωσεις τα ματια σου

στους δρομους και τις πολεις 

η πιο συντομη ειναι η στιγμη του δισταγμου

Ο Τοπος του Παραπλανημενου

Το συναισθημα ειναι εξ ολοκληρου φυλακισμενο αναμεσα στη λαχταρα για ανακαλυψη που δεν περιοριζεται απο τιποτα κα τη δυναμη συλλογισμου που συνθετει λογικες απαγωγες στα συνορα της αιωνιοτητας. Ετσι η εξελιξη του παροντος εκτυλισσεται σαν μια διηνεκης ανωμαλια αναμεσα σε ορθολογικες αναγκαιοτητες και σε επιθυμιες, φαντασιωσεις και ονειρα που μαλλον μας κανουν να λεμε ψεματα για να υποστηριξουμε  αληθειες με δυνατοτητες. Μια πιθανοτητα, που επειδη δεν εχει προβλεφθει ποτε ειναι αδυνατο να προβλεφθει, προκαλει εκπληξη, καταπληξη, δραση κατοπιν εορτης ή πονταρισμα στο τυχαιο, με συνεπεια η προσπαθεια συνθεσης της εμπειρικης γνωσης με το απροβλεπτο, να καταληγει να αποκλειει το απροβλεπτο αφαιρωντας τη διασταση του παροντος απ τη γνωση.  Να περνιεσαι για ανευθυνος, ειναι ο σιγουροτερος τροπος να εισαι υπευθυνος για τον εαυτό σου.